maandag 26 december 2011
woensdag 3 augustus 2011
Living the good life
Frapuchino’s and Facepainting
Inmiddels loopt mijn blog twee volle weken achter dus hoog tijd voor een update. Gelukkig beleefde ik in de afgelopen week niet half zo veel avonturen als in de eerste paar dagen dus ik hoop dat ik vanavond weer helemaal bij ben. (Deze zin schreef ik precies een week geleden en in de tussentijd is er dus al weer zoveel gebeurd dat ik tegen verwachtingen in toch nog wel een week had om alles te vertellen:P). Sorry voor dus voor de vertraging en sorry dat het zo’n lange lap tekst is, no hard feelings als je het niet allemaal leest. Als de boodschap maar overkomt dat ik hier een fantastische en geweldige tijd beleef met zo veel variatie in mijn werk maar ook buiten mijn werk om en, hoe cheesy het ook klinkt, dat ik me enorm gezegend voel dit te mogen meemaken. )
Ik sloot mijn vorige post af met een diepe slaap op het dak van een hostel in Petra. En zo heerlijk en vredig ik in slaap viel, zo ruw en plots werd ik gewekt. Met het volume van een hels luchtalarm klonken er namelijk wel zeker twintig (in kanon) oproepen vanaf de verschillende minaretten voor het ochtendgebed. Na twee keer zo’n tien minuten te hebben ‘genoten’ van deze toch wel prachtige Arabische wekker en gelukkig nog een klein uurtje slaap moesten we toch echt haast gaan maken om de bus van 7.30 te pakken richting Amman.
Want daar stond ons wel een heel bijzonder en divers dagje werk te wachten. Het eerste charity event van ons verblijf vond plaats in het 'King Husseins Cancer Center'. Daar werden een ochtend lang zo'n vijftig, aan allerlei vormen van kanker lijdende, kinderen vermaakt door het vrijwilligers team van ons Equal Opportunity's project. De stof van Petra nog afkloppend en nog bijkomend van de nogal oncomfortabele terug rit (in een minibusje omringd door Jordaniërs die onze aanwezigheid nogal bizar vonden en met onze voeten nauwelijks passend op de van motor afkomende hitte gloeiende vloer) werden we aan het werk gezet. (Pff dat was een lange zin) En daar stond ik dan honden, bloemen en hartjes van ballonnen in elkaar te frutselen. En frutselen is nóg een groot woord want sjeminé wat ben ik onhandig. Nadat mijn bloemensteel voor de derde keer op rij knalde en ik stampvoetend en al tandknarsend mijn g*derverdomme inhield werd ik discreet overgeplaatst naar het volgende onderdeel; de stoelendans. Maar nadat ik die op mijn sokken van de aanwezige kinderen won werd ik alweer doorverwezen maar nu naar het schminkonderdeel. En zoals de meeste van jullie wel weten ben ik een waar creatief genie, kan ik (in)kleuren als de beste en heb ik absoluut nooit moeite met het ontcijferen van mijn eigen handschrift. Dus daar kwamen dan de vlinders, prinsessen en clowns tevoorschijn. (Lees: de met geel en roze glitters besmeurde gezichtjes) Met trillende handen bereidde ik me voor op huilende kinderen, boze ouders en bezorgde dokters… Maar niks was minder waar want, vraag me niet hoe, twee uur later had ik heel wat kinders blij gemaakt. En ja, hoe cheesy as it may sound, it was worth while the whole morning!
Na quick change was het alweer tijd voor onze volgende afspraak. Bij een van onze sponoren hadden we namelijk eerst een ‘meeting’ met het Equal Opportunity team en daarna met alle vrijwilligers. Dit zijn een stuk of vijftig jongeren tussen 15 en 19 jaar oud, meestal uit de welgesteldere milieus van Amman afkomstig en die hun vrije tijd opofferen om ons deze zomer te helpen bij de verschillende evenementen. Zij zullen dan ook, pak van mijn hart, voor het grootste deel de animatie (schminken etc.) voor hun rekening nemen. Na van de fijne voordelen te hebben genoten die een sponsor als Starbucks te bieden heeft (free choco frappuccino) en in beide vergaderingen de nodige input te hebben gegeven wachtte er nog een afspraak. Sean vroeg me om samen met hem een meeting bij te wonen met een mogelijke sponsor. Dit bleken twee onwijs relaxte gasten te zijn die uiteindelijk hun medewerking toezegde tijdens ons grootste event waarbij 1000 achtergestelde kinderen opgaan voor een speciale dag vol animatie, optredens, en een ‘iftar’ maaltijd na zonsondergang. In ieder geval waren zij welwillend om hun grote assortiment aan luchtkastelen en opblaashindernissen te doneren tijdens dit event. En met dit goede nieuws keerde we huiswaarts waar een Indische maaltijd en daarna een gespreid bedje mij te wachten stonden.
Want daar stond ons wel een heel bijzonder en divers dagje werk te wachten. Het eerste charity event van ons verblijf vond plaats in het 'King Husseins Cancer Center'. Daar werden een ochtend lang zo'n vijftig, aan allerlei vormen van kanker lijdende, kinderen vermaakt door het vrijwilligers team van ons Equal Opportunity's project. De stof van Petra nog afkloppend en nog bijkomend van de nogal oncomfortabele terug rit (in een minibusje omringd door Jordaniërs die onze aanwezigheid nogal bizar vonden en met onze voeten nauwelijks passend op de van motor afkomende hitte gloeiende vloer) werden we aan het werk gezet. (Pff dat was een lange zin) En daar stond ik dan honden, bloemen en hartjes van ballonnen in elkaar te frutselen. En frutselen is nóg een groot woord want sjeminé wat ben ik onhandig. Nadat mijn bloemensteel voor de derde keer op rij knalde en ik stampvoetend en al tandknarsend mijn g*derverdomme inhield werd ik discreet overgeplaatst naar het volgende onderdeel; de stoelendans. Maar nadat ik die op mijn sokken van de aanwezige kinderen won werd ik alweer doorverwezen maar nu naar het schminkonderdeel. En zoals de meeste van jullie wel weten ben ik een waar creatief genie, kan ik (in)kleuren als de beste en heb ik absoluut nooit moeite met het ontcijferen van mijn eigen handschrift. Dus daar kwamen dan de vlinders, prinsessen en clowns tevoorschijn. (Lees: de met geel en roze glitters besmeurde gezichtjes) Met trillende handen bereidde ik me voor op huilende kinderen, boze ouders en bezorgde dokters… Maar niks was minder waar want, vraag me niet hoe, twee uur later had ik heel wat kinders blij gemaakt. En ja, hoe cheesy as it may sound, it was worth while the whole morning!
Na quick change was het alweer tijd voor onze volgende afspraak. Bij een van onze sponoren hadden we namelijk eerst een ‘meeting’ met het Equal Opportunity team en daarna met alle vrijwilligers. Dit zijn een stuk of vijftig jongeren tussen 15 en 19 jaar oud, meestal uit de welgesteldere milieus van Amman afkomstig en die hun vrije tijd opofferen om ons deze zomer te helpen bij de verschillende evenementen. Zij zullen dan ook, pak van mijn hart, voor het grootste deel de animatie (schminken etc.) voor hun rekening nemen. Na van de fijne voordelen te hebben genoten die een sponsor als Starbucks te bieden heeft (free choco frappuccino) en in beide vergaderingen de nodige input te hebben gegeven wachtte er nog een afspraak. Sean vroeg me om samen met hem een meeting bij te wonen met een mogelijke sponsor. Dit bleken twee onwijs relaxte gasten te zijn die uiteindelijk hun medewerking toezegde tijdens ons grootste event waarbij 1000 achtergestelde kinderen opgaan voor een speciale dag vol animatie, optredens, en een ‘iftar’ maaltijd na zonsondergang. In ieder geval waren zij welwillend om hun grote assortiment aan luchtkastelen en opblaashindernissen te doneren tijdens dit event. En met dit goede nieuws keerde we huiswaarts waar een Indische maaltijd en daarna een gespreid bedje mij te wachten stonden.
Mc Donald’s, hoge hakken en op techno dansende Arabieren
Mijn tweede werkdag begon vroeg en warm in formele kleding op weg naar het hoofdkantoor van Mc Donalds Amman. Daar vond namelijk een afspraak tussen Sean en de manager van alle restaurants in Amman. Als een volwaardig lid van de organisatie werd ook ik hartelijk ontvangen door deze Islamitische man. Ik had voor mijn vertrek geen idee hoe er op mij zou worden gereageerd in een Islamitisch land waar het stemrecht voor vrouwen slecht …..jaar van kracht is en waar blond en Holland/Amsterdam voor de meeste een vrijwel directe associatie met seks oproept. Nog los van het feit dat ik slechts een intern ben en dus nog meer dalend op de status ladder.
Maar gelukkig viel me dit alles 100% mee. In de meeste gevallen wordt ik van harte welkom geheten. Ik heb geleerd dat het aan mij is om als eerste mijn hand uit te steken, maar alleen als ik dat in de situatie prettig vind (lees:als mijn intuïtie mij verteld dat het wel snor zit). In de meeste gevallen wordt mijn hand geaccepteerd en bij hoge uitzondering legt de man in kwestie zijn hand op zijn hart en geeft mij lichte buiging als teken van begroeting. Helemaal niet ongemakkelijk of onduidelijk dus. Wat de meetings zelf betreft ga ik meestal met Sean of Samir op pad. Samir is een van Indiase afkomstig, maar vloeiend Amerikaans sprekende full time vrijwilliger die ook al zo’n 16 jaar meedraait in de woon en werk gemeenschap samen met zijn vrouw Fiona. Een fijne droogkloot met een goed stel hersens waar ik nu al erg op gesteld ben geraakt. (Wellicht dat ik later nog uitgebreidere persoonsschetsen over deze en de andere mensen in het huis maak, want de levens die zij (achter de boeg) hebben zijn alles behalve ordinary. ) In het begin was het meer een kwestie van ja en nee schudden op het juiste moment en de juist getimede grinnikjes zo nu en dan. Naarmate de tijd verstreek/verstrijkt vul ik hen aan en laatst heb ik zelfs een meeting van het begin tot en met het einde geleidt! Als we niet op pad zijn om kris kras door heel Amman (mogelijke) sponsoren, bedrijven en anderen te bezoeken ben ik meestal op ‘kantoor’ te vinden. Hier werk ik met Eline aan al het mogelijke andere werk dat moet worden gedaan. Dit varieert van het sturen van e-mails met sponsorpakketten naar telefoontjes met Jaguar, het maken van, nog te worden uitgezonden, radio spotjes tot het schrijven van ‘press releases’. Heel divers dus, maar zeker ook een hele nieuwe ervaring voor mij. Want van 9.30 tot 17.00 achter mijn laptop zitten, eten om 18.45 en dan uitgeput om 23.00 in slaap vallen kan ik met niks anders vergelijken dan met een ‘echte’ baan. Nieuw, leuk, interessant, spannend maar dus zeker ook vermoeiend. Gelukkig wordt op de meeste werkdagen de kantooruren afgewisseld met interessante meetings of de door ons georganiseerde evenementen. Buiten werktijd om is er gelukkig ook nog voldoende tijd om onszelf te vermaken. Zo ook donderdag avond, twee dagen na ons bezoek aan Petra van dinsdag. Sean, Emmy ik en Eline waren uitgenodigd door een clubeigenaar voor een avondje uit in Amman. Er werd ons verteld dat we geen rekening hoefde te houden met de reguliere Arabische dresscode. En daar hadden ze gelijk in want bij binnenkomst in ‘Club G’ bleek dat ik (zelfs) met mijn hakken en zwarte jurkje tot op mijn knie aardig underdressed was. Want wat een verzameling aan te korte jurkjes, stiletto’s en getoupeerd haar, een bizarre aanschouwing, na noch geen week in het Midden-Oosten te hebben verbleven was ik eigenlijk al zo goed als gewend geraakt aan de bedekkende kleding van lange spijkerbroeken tot burka’s met gaasjes voor de ogen aan toe. Des te schokkender was het dus ook dat ik in deze club, de in mijn ogen ‘dezelfde’ vrouwen hier nu zo openlijk stonden te drinken, te roken en zonder gene zich voort bewogen in minuscule jurkjes. En zo dus weer een vooroordeel ontkracht. De rest van de avond bleef het een bizarre opeenstapeling van nieuwe en onverwachte indrukken. Niet te vergeten omdat ik dit alles beleefde naast mijn twee ‘bazen’. Een dan is toch anders als je gratis een club in mag waar iedereen om je heen 100 dollar entree heeft betaald en de eigenaar van de club ervoor heeft gezorgd alle drankjes die je besteld inclusief de heerlijkste cocktails gratis zijn. Maar evengoed een avond om niet te vergeten. Na nog twee werkdagen en een AIESEC bijeenkomst was het tijd om eindelijk even op adem te komen van alle indrukken van de afgelopen eerste week.
De locatie die daarvoor kreeg aangeboden was zeker niet verkeerd. Samen met alle andere uit het ‘vrijwilligers huis’ kregen we dagpassen tot het Movenpick hotel. Een vijfsterren hotel direct gelegen aan de dode zee. En dat was precies hoe ik me een Arabisch top hotel had voorgesteld. Een waterval die ontsprong in een entree die was ingericht als de 1000 en 1 nacht sprookjes en die zich door de wilderige tuinen een weg baande langs verschillende zwembaden en eindigde bij de dode zee. En bij het laatste zwembad, waar kinderen overigens niet welkom waren, waande Eline en ik ons weliswaar wituitslaand van de zonnebrand, als ware Jasmines uit Aladin. En natuurlijk dreef ik ook nog even in de dode zee nadat ik van top tot teen was ingepakt in een modderpak. Voor de gene die het misschien niet weten, je kan met geen mogelijkheid verdrinken in de dode zee. Hoe ik het dan toch voor elkaar krijg een lifegard nodig te hebben? Tja als je het zweet van je gezicht probeert te vegen en je even de concentratie zout vergeet waarin je je begeeft is dat een logisch gevolg.
De rest van de dag zoveel mogelijk vitaminen D gepakt die ik de maandag en de rest van de week zeker nodig had.
Mijn tweede werkdag begon vroeg en warm in formele kleding op weg naar het hoofdkantoor van Mc Donalds Amman. Daar vond namelijk een afspraak tussen Sean en de manager van alle restaurants in Amman. Als een volwaardig lid van de organisatie werd ook ik hartelijk ontvangen door deze Islamitische man. Ik had voor mijn vertrek geen idee hoe er op mij zou worden gereageerd in een Islamitisch land waar het stemrecht voor vrouwen slecht …..jaar van kracht is en waar blond en Holland/Amsterdam voor de meeste een vrijwel directe associatie met seks oproept. Nog los van het feit dat ik slechts een intern ben en dus nog meer dalend op de status ladder.
Maar gelukkig viel me dit alles 100% mee. In de meeste gevallen wordt ik van harte welkom geheten. Ik heb geleerd dat het aan mij is om als eerste mijn hand uit te steken, maar alleen als ik dat in de situatie prettig vind (lees:als mijn intuïtie mij verteld dat het wel snor zit). In de meeste gevallen wordt mijn hand geaccepteerd en bij hoge uitzondering legt de man in kwestie zijn hand op zijn hart en geeft mij lichte buiging als teken van begroeting. Helemaal niet ongemakkelijk of onduidelijk dus. Wat de meetings zelf betreft ga ik meestal met Sean of Samir op pad. Samir is een van Indiase afkomstig, maar vloeiend Amerikaans sprekende full time vrijwilliger die ook al zo’n 16 jaar meedraait in de woon en werk gemeenschap samen met zijn vrouw Fiona. Een fijne droogkloot met een goed stel hersens waar ik nu al erg op gesteld ben geraakt. (Wellicht dat ik later nog uitgebreidere persoonsschetsen over deze en de andere mensen in het huis maak, want de levens die zij (achter de boeg) hebben zijn alles behalve ordinary. ) In het begin was het meer een kwestie van ja en nee schudden op het juiste moment en de juist getimede grinnikjes zo nu en dan. Naarmate de tijd verstreek/verstrijkt vul ik hen aan en laatst heb ik zelfs een meeting van het begin tot en met het einde geleidt! Als we niet op pad zijn om kris kras door heel Amman (mogelijke) sponsoren, bedrijven en anderen te bezoeken ben ik meestal op ‘kantoor’ te vinden. Hier werk ik met Eline aan al het mogelijke andere werk dat moet worden gedaan. Dit varieert van het sturen van e-mails met sponsorpakketten naar telefoontjes met Jaguar, het maken van, nog te worden uitgezonden, radio spotjes tot het schrijven van ‘press releases’. Heel divers dus, maar zeker ook een hele nieuwe ervaring voor mij. Want van 9.30 tot 17.00 achter mijn laptop zitten, eten om 18.45 en dan uitgeput om 23.00 in slaap vallen kan ik met niks anders vergelijken dan met een ‘echte’ baan. Nieuw, leuk, interessant, spannend maar dus zeker ook vermoeiend. Gelukkig wordt op de meeste werkdagen de kantooruren afgewisseld met interessante meetings of de door ons georganiseerde evenementen. Buiten werktijd om is er gelukkig ook nog voldoende tijd om onszelf te vermaken. Zo ook donderdag avond, twee dagen na ons bezoek aan Petra van dinsdag. Sean, Emmy ik en Eline waren uitgenodigd door een clubeigenaar voor een avondje uit in Amman. Er werd ons verteld dat we geen rekening hoefde te houden met de reguliere Arabische dresscode. En daar hadden ze gelijk in want bij binnenkomst in ‘Club G’ bleek dat ik (zelfs) met mijn hakken en zwarte jurkje tot op mijn knie aardig underdressed was. Want wat een verzameling aan te korte jurkjes, stiletto’s en getoupeerd haar, een bizarre aanschouwing, na noch geen week in het Midden-Oosten te hebben verbleven was ik eigenlijk al zo goed als gewend geraakt aan de bedekkende kleding van lange spijkerbroeken tot burka’s met gaasjes voor de ogen aan toe. Des te schokkender was het dus ook dat ik in deze club, de in mijn ogen ‘dezelfde’ vrouwen hier nu zo openlijk stonden te drinken, te roken en zonder gene zich voort bewogen in minuscule jurkjes. En zo dus weer een vooroordeel ontkracht. De rest van de avond bleef het een bizarre opeenstapeling van nieuwe en onverwachte indrukken. Niet te vergeten omdat ik dit alles beleefde naast mijn twee ‘bazen’. Een dan is toch anders als je gratis een club in mag waar iedereen om je heen 100 dollar entree heeft betaald en de eigenaar van de club ervoor heeft gezorgd alle drankjes die je besteld inclusief de heerlijkste cocktails gratis zijn. Maar evengoed een avond om niet te vergeten. Na nog twee werkdagen en een AIESEC bijeenkomst was het tijd om eindelijk even op adem te komen van alle indrukken van de afgelopen eerste week.
De locatie die daarvoor kreeg aangeboden was zeker niet verkeerd. Samen met alle andere uit het ‘vrijwilligers huis’ kregen we dagpassen tot het Movenpick hotel. Een vijfsterren hotel direct gelegen aan de dode zee. En dat was precies hoe ik me een Arabisch top hotel had voorgesteld. Een waterval die ontsprong in een entree die was ingericht als de 1000 en 1 nacht sprookjes en die zich door de wilderige tuinen een weg baande langs verschillende zwembaden en eindigde bij de dode zee. En bij het laatste zwembad, waar kinderen overigens niet welkom waren, waande Eline en ik ons weliswaar wituitslaand van de zonnebrand, als ware Jasmines uit Aladin. En natuurlijk dreef ik ook nog even in de dode zee nadat ik van top tot teen was ingepakt in een modderpak. Voor de gene die het misschien niet weten, je kan met geen mogelijkheid verdrinken in de dode zee. Hoe ik het dan toch voor elkaar krijg een lifegard nodig te hebben? Tja als je het zweet van je gezicht probeert te vegen en je even de concentratie zout vergeet waarin je je begeeft is dat een logisch gevolg.
De rest van de dag zoveel mogelijk vitaminen D gepakt die ik de maandag en de rest van de week zeker nodig had.
Want week twee van mijn verblijf in Amman bestond voornamelijk uit kantoor werk, de stad inrijden voor afspraken en ’s avonds ofwel aan onze blog/onderzoek werken ofwel de stad in gaan om onze mede (Nederlandse) AIESEC’ers te ontmoeten. We sloten de week af met een weekendje Irbid. Daar waren we samen met Eva uitgenodigd voor de verjaardag van Luc. Misschien even voor de duidelijkheid; in totaal zijn er nu zo’n acht NourParticipanten werkzaam in Jordanië. Zes van ons zitten in en rond Amman en de overige drie zitten in Irbid, dé studentenstad van Jordanië maar veel meer dan een lange straat met fastfoodketens en shisacafés is het eigenlijk niet. Ook hun stage is niet te vergelijken met de mijne. Zij werken in S.O.S kinderdorpen waar ze (sport)les geven en met nog een paar andere internationale AIESEC’ers in een studentenflat wonen. En na het zien van de kamer waarin de drie meisjes sliepen prees ik mezelf weer helemaal gelukkig met mijn woon- en werk situatie. Na een omweg via Jerash waar we de Arc de Triomph uit de Romeinse tijd aanschouwden maar waar we te lui/brak/gierig voor waren om 8 JD te betalen om verder in het historische dorpje rond te dwalen. Dus gingen met slakkengang weer terug naar huis. Op de heen weg waren we binnen anderhalf uur in Irbid dat twee keer zo ver weg ligt als Jerash. Echter, deden we over de terugweg er drie keer zo lang over. Dit te danken aan het openbaar vervoer ipv de grote airco bussen op de heenweg, het overstappen én de onwillende mannen in busjes die ons überhaupt niet mee wilde nemen..
Living the good life
Week drie begon maandag ochtend vroeg met een door ons georganiseerde 7daagse pilot Jui Jutsu cursus voor 22 weesmeisjes. We spraken een brits meisje die twee maanden lang voor dit weeshuis als vrijwilliger zou gaan werken. Alleen, zo vertelde ze, wegens de ebarmelijke omstandigheden waarin de kinderen en dus ook zij moest leven had ze besloten om het na al twee weken voor gezien te houden. Zonder stromend water, elektriciteit en totaal geen bezigheden voor de meisjes werd het haar iets te veel. Dit gaf ons natuurlijk des te meer reden om er wel een super tof event van te maken. Jammer genoeg waren de door ons gevraagde leraren niet aanwezig op de afgesproken tijd. Maar thank god waren er al wat gasten aan het trainen op de vroege maandag morgen om de deur voor ons te openen. En nóg meer geluk hadden we toen ze ook hun spieren en tijd ter beschikking wilde stellen. En even later stond daar een Braziliaanse bokskampioen met 32 knock outs op zijn naam samen met zijn bokscoach een groep uitzinnige meisjes in bedwang te houden.
Dinsdag ochtend werd het schema omgegooid zodat dezelfde meisjes deel konden nemen aan het ‘Prime Cinema Event’. Dit event vindt elke maand plaats in samenwerking met een zeer vriendelijke Libanese bioscoop eigenaar plaats.
Maar het was dus aan ons om 150 minder bedeelde kinderen een ochtend lang te vermaken waarna ze met een bak popcorn opschoot de nieuwst Kung Fu Panda in 3D mochten bewonderen. Voor deze kinderen is het zien van een film op tv al heel wat. Moet je hun gezichtjes voorsteller als ze een bioscoop binnenwandelen gevestigd op de bovenste etage een mega shopping mall enigszins te vergelijken met de Bijenkorf, alleen dan nog glanzender, glimmender, nieuwer en rijker oogend. Tijdens een ochtend als deze werd ik, op mijn verzoek, gelukkig niet aan het werk gezet als animator of schminker. Maar kreeg ik een spiegelreflex camera in mijn handen gedrukt met de opdracht om foto’s te maken. En of ik ook nog even wilde zorgen dat alle kinderen soepeltjes van en naar de vijf verschillende stations zouden rouleren. Ik heb denk ik tien foto’s gemaakt want ik had mijn handen vol om dit alle maal te managen. Ondanks het feit dat de 60 jongentjes van de streng Islamitische school ruim een half uur te laat waren, vervolgens niet geschminkt mochten worden, de leraren eiste dat de muziek uit moest en dat de film gecensureerd moest worden, verliep de ochtend verder goed en liepen de kinderen rond een uur of 13.00 stralend weer naar buiten. In de middag was de twee Jiu-Jutsu training en tot grote spijt van onze twee boks vrienden liep deze dag wel op rolletjes en waren de echte trainers aanwezig om de meisjes boven op kracht ook wat beheersing en respect bij te brengen. Afgelopen zaterdag was trouwens de laatste dag van de pilot en kregen de drie meest talentvolle meisjes beurzen uitgereikt. Ze mogen een jaar lang vijf dagen in de week komen trainen op de school en het vervoer en alles wordt geregeld. Wij waren niet de enige die dit event een groot succes vonden http://www.graciemag.com/en/2011/08/jiu-jitsu-for-orphan-girls-in-jordan/ . Echt heel chill dus, zeker omdat het is gelukt om een zelfde soort cursus in september van start te laten gaan met weesmeisjes in de leeftijd van 18-23 die in een overgangsfase zitten naar volledige zelfstandigheid. Terug naar dinsdag avond waar alle Nederlandse NourProject’ers verwacht werden op de Nederlandse ambassade. Daar hebben we samen met de Nederlandse ambassadeur een uur lang gesproken over het wel en wee van Jordanië, haar diplomatenwerk en onze stages. Aangenaam verrast werden toen de toastjes met paling en kaas tevoorschijn kwamen maar die ons niet voldoende vulde waardoor we even later met zijn alle aan de broodjes falafel en shoarma op een terrasje in de buurt zaten. Hierna vervolgde we onze weg richting Sweifah waar ons hart ophaalde aan de Zara en de nodige mocktails. En na een kort en krap tochtje, want met een zijn twaalven in een pick-up, kwamen we aan bij club Switch 51 waar het Girls Night was. Na club G dacht ik een beetje een vermoeden te hebben van het Jordaanse nachtleven. Maar ook deze keer stond ik weer versteld van de exclusiviteit van het nachtleven en deze tent in het bijzonder. Gevestigd boven op een berg kon je de door de glazen wand de hele stad overzien en onder het genot van ‘normale’ chille musica en gratis drank werd er gefeest dat in de kleine uurtjes. Natuurlijk trokken we als groep redelijk wat bekijks, wat gelukkig niet in ons nadeel werkte, we werden namelijk uitgenodigd voor een pool party aan een beach resort aan de dode zee vrijdag overdag. En zelfs nadat ik hem vertelde dat alle meisjes vriendjes hadden stond de eigenaar, omdat het de laatste feestdag voor Ramadan was en wij omdat wij allemaal als vrijwilliger in Jordanië werkzaam waren, erop dat wij de kaarten niet zelf hoefde te betalen maar zijn gasten zouden zijn. Een leuk vooruitzicht dus voor de rest van de zeer drukke werk week. Want wederom hadden we een aantal drukke werkdagen vol met meetings, mails, telefoontjes, het schrijven van pers releases en het plannen van de events en ons eigen weekend. Die gelukkig voor ons donderdag middag al begon. Weliswaar voorafgegaan door een helse drie uur durende tocht door de hitte opzoek naar een politie bureau om ons visum te verlengen, maar waar we bij aankomst een uur te laat bleken te zijn. Maar na de belofte dat we volgende week ook zouden kunnen langskomen na een lift van een behulpzame politieman waren we gelukkig alweer snel thuis om ons klaar te maken voor een avondje uit. Want samen met Sean waren we uitgenodigd voor een avondje uit door de Libanese bioscoop eigenaar. Sean vertelde dat het de formele manier is om iemand mee uit te vragen door iemands vader/broer/baas mee te vragen. Maar omdat hij het niet echt zag zitten om met ons mee te gaan moest er iets anders worden bedacht. Volgens de gebruiken zou het een verkeerde indruk geven als hij zomaar zou afzeggen en ons zonder probleem ‘mee zou geven’. Weliswaar vertrouwde zowel Eline en ik als Sean deze man volkomen, ze kennen elkaar al jaren, toch vreesde hij voor de goede naam van onze organisatie. Maar na enig uit beleefdheidsnormen overleg stapten Eline en ik toch donderdag avond samen met Samir bij hem in de auto op weg naar club Flow. Waarna een (wederom) heerlijke luxe avondje uit volgde.
Vrijdag konden we gelukkig redelijk uitslapen voordat we richting de dode zee reden voor onze Pool Party met serieus de mooiste setting ooit. Een reusachtig zwembad zoals je die kent uit films: als je er in zwemt lijkt het net alsof het water dat er overheen loopt direct in de dode zee beland. Een level beneden hadden ze een zo’n zelfde zwembad gevuld met water uit de dode zee waar ik een van de meeste mooie zonsondergangen ooit beleefde. Na een geweldige dag en avond kwamen we niet al te laat thuis want zaterdag ochtend om 8.00 zaten Eline en ik alweer in de bus richting Aqaba. Dit is dé strandplaats van Jordanië gelegen aan de rode zee. Eigenlijk zouden we gaan couchsurfen en toen we Sean vroegen welk deel van de stad hij ons zou aanraden om te overnachten begon hij steeds harder grinniken. We wisten al dat hij couchsurfen een belachelijk concept vond en ongeloofelijk gierig van ons Hollanders aangezien we zelfs nog meer geld uitgaven aan de taxi. Maar nadat hij was uitgelachen haalde hij een envelop tevoorschijn met daarin een voucher. Die voucher was geldig voor een overnachting in het vijfsterren Intercontinental hotel direct gelegen aan de Rode zee! Hij had drie van die vouchers gekregen om aan de hardst werkende vrijwilligers te geven en hij vond dat wij dit meer dan wie dan ook verdienden.
Kijk voor de grap even naar de foto’s en beeld je dan even een rondspringende Justine in, in een giga kamer met kingsize bedden, flatscreen, inloop douche én een apart ligbad met uitzicht op vijf zwembaden en het privé strand van het hotel waar vandaan we Israel en Egypte konden zien liggen. Na een heerlijke lome middag aan het zwembad en veelvulldige duiken in de azuur blauwe Rode zee sleepte we onszelf naar Captain’s, een van de beste visrestaurants in town, waar Samir voor een ‘complementary diner’ had gezorgd. Je zou denken dat je ’s avonds om 20.00 dan lekker buiten kon eten maar dat was met 40 graden toch echt niet te doen. Dus na een minimaal verkenningstochtje door de stad keerde we met een slakkengang terug naar het hotel.
Het is dat ik wist dat er een ochtendbuffet op me stond te wachten anders was ik nog wel dagenlang in dat heerlijke bed blijven liggen. Maar gelukkig dat ik dat niet deed want na een uur lang te hebben genoten van versfruit, noten, muffins, donuts, vruchtensappen, pannenkoeken, wentelteefjes en ohja ook nog wat bruin brood moest ik me haasten om me in mijn broek te proppen aangezien we ons al vroeg moesten uitchecken. Want via Sean had ik het nummer gekregen van een duikschool die al eerder vrijwilligers op sleeptouw had genomen. Dus had ik mijn stoute schoenen aangetrokken en ze gevraagd voor een gratis tochtje. En ja hoor, natuurlijk hoefde wij geen 75JD per persoon te betalen voor een dag lange bootexcursie mét een try-dive! Met 45 graden was het weliswaar geen pretje om een wetsuit aan te trekken maar eenmaal onderwater was het echt een verademing. Samen met een instructeur ben ik naar zo’n 12.5 meter diepte gedoken. Daar dook ik, oprecht rustig, bij een schipwrak dat werd omringt door de meest exotische vissen en koraal riffen. Echt ongelofelijk mooi en wellicht breng ik hier wel mijn laatste week wel door om mijn duikbrevet te halen. Na een lekkere falafel op de boot en nog een heerlijke verfrissende duik in het zwembad van het hotel was het helaas al weer tijd om terug te keren naar Amman.
Maar wat een week en wat een weekend, zo had ik mijn verblijf in Jordanië bij lange na niet voorgesteld. Als ware rich bitches living the good life, met upperclass feestjes, vijfsterren hotels en duikexcursies. Maar ach, gelukkig werk ik de rest van de tijd zeker weten aan een ‘good cause’ en zullen de komende drie weken een nog waardevollere betekenis krijgen als alle events eindelijk zullen plaatsvinden en zoveel kinderen zullen profiteren van ons harde werk. Aju voor nu ,de foto’s volgen snel!
Week drie begon maandag ochtend vroeg met een door ons georganiseerde 7daagse pilot Jui Jutsu cursus voor 22 weesmeisjes. We spraken een brits meisje die twee maanden lang voor dit weeshuis als vrijwilliger zou gaan werken. Alleen, zo vertelde ze, wegens de ebarmelijke omstandigheden waarin de kinderen en dus ook zij moest leven had ze besloten om het na al twee weken voor gezien te houden. Zonder stromend water, elektriciteit en totaal geen bezigheden voor de meisjes werd het haar iets te veel. Dit gaf ons natuurlijk des te meer reden om er wel een super tof event van te maken. Jammer genoeg waren de door ons gevraagde leraren niet aanwezig op de afgesproken tijd. Maar thank god waren er al wat gasten aan het trainen op de vroege maandag morgen om de deur voor ons te openen. En nóg meer geluk hadden we toen ze ook hun spieren en tijd ter beschikking wilde stellen. En even later stond daar een Braziliaanse bokskampioen met 32 knock outs op zijn naam samen met zijn bokscoach een groep uitzinnige meisjes in bedwang te houden.
Dinsdag ochtend werd het schema omgegooid zodat dezelfde meisjes deel konden nemen aan het ‘Prime Cinema Event’. Dit event vindt elke maand plaats in samenwerking met een zeer vriendelijke Libanese bioscoop eigenaar plaats.
Maar het was dus aan ons om 150 minder bedeelde kinderen een ochtend lang te vermaken waarna ze met een bak popcorn opschoot de nieuwst Kung Fu Panda in 3D mochten bewonderen. Voor deze kinderen is het zien van een film op tv al heel wat. Moet je hun gezichtjes voorsteller als ze een bioscoop binnenwandelen gevestigd op de bovenste etage een mega shopping mall enigszins te vergelijken met de Bijenkorf, alleen dan nog glanzender, glimmender, nieuwer en rijker oogend. Tijdens een ochtend als deze werd ik, op mijn verzoek, gelukkig niet aan het werk gezet als animator of schminker. Maar kreeg ik een spiegelreflex camera in mijn handen gedrukt met de opdracht om foto’s te maken. En of ik ook nog even wilde zorgen dat alle kinderen soepeltjes van en naar de vijf verschillende stations zouden rouleren. Ik heb denk ik tien foto’s gemaakt want ik had mijn handen vol om dit alle maal te managen. Ondanks het feit dat de 60 jongentjes van de streng Islamitische school ruim een half uur te laat waren, vervolgens niet geschminkt mochten worden, de leraren eiste dat de muziek uit moest en dat de film gecensureerd moest worden, verliep de ochtend verder goed en liepen de kinderen rond een uur of 13.00 stralend weer naar buiten. In de middag was de twee Jiu-Jutsu training en tot grote spijt van onze twee boks vrienden liep deze dag wel op rolletjes en waren de echte trainers aanwezig om de meisjes boven op kracht ook wat beheersing en respect bij te brengen. Afgelopen zaterdag was trouwens de laatste dag van de pilot en kregen de drie meest talentvolle meisjes beurzen uitgereikt. Ze mogen een jaar lang vijf dagen in de week komen trainen op de school en het vervoer en alles wordt geregeld. Wij waren niet de enige die dit event een groot succes vonden http://www.graciemag.com/en/2011/08/jiu-jitsu-for-orphan-girls-in-jordan/ . Echt heel chill dus, zeker omdat het is gelukt om een zelfde soort cursus in september van start te laten gaan met weesmeisjes in de leeftijd van 18-23 die in een overgangsfase zitten naar volledige zelfstandigheid. Terug naar dinsdag avond waar alle Nederlandse NourProject’ers verwacht werden op de Nederlandse ambassade. Daar hebben we samen met de Nederlandse ambassadeur een uur lang gesproken over het wel en wee van Jordanië, haar diplomatenwerk en onze stages. Aangenaam verrast werden toen de toastjes met paling en kaas tevoorschijn kwamen maar die ons niet voldoende vulde waardoor we even later met zijn alle aan de broodjes falafel en shoarma op een terrasje in de buurt zaten. Hierna vervolgde we onze weg richting Sweifah waar ons hart ophaalde aan de Zara en de nodige mocktails. En na een kort en krap tochtje, want met een zijn twaalven in een pick-up, kwamen we aan bij club Switch 51 waar het Girls Night was. Na club G dacht ik een beetje een vermoeden te hebben van het Jordaanse nachtleven. Maar ook deze keer stond ik weer versteld van de exclusiviteit van het nachtleven en deze tent in het bijzonder. Gevestigd boven op een berg kon je de door de glazen wand de hele stad overzien en onder het genot van ‘normale’ chille musica en gratis drank werd er gefeest dat in de kleine uurtjes. Natuurlijk trokken we als groep redelijk wat bekijks, wat gelukkig niet in ons nadeel werkte, we werden namelijk uitgenodigd voor een pool party aan een beach resort aan de dode zee vrijdag overdag. En zelfs nadat ik hem vertelde dat alle meisjes vriendjes hadden stond de eigenaar, omdat het de laatste feestdag voor Ramadan was en wij omdat wij allemaal als vrijwilliger in Jordanië werkzaam waren, erop dat wij de kaarten niet zelf hoefde te betalen maar zijn gasten zouden zijn. Een leuk vooruitzicht dus voor de rest van de zeer drukke werk week. Want wederom hadden we een aantal drukke werkdagen vol met meetings, mails, telefoontjes, het schrijven van pers releases en het plannen van de events en ons eigen weekend. Die gelukkig voor ons donderdag middag al begon. Weliswaar voorafgegaan door een helse drie uur durende tocht door de hitte opzoek naar een politie bureau om ons visum te verlengen, maar waar we bij aankomst een uur te laat bleken te zijn. Maar na de belofte dat we volgende week ook zouden kunnen langskomen na een lift van een behulpzame politieman waren we gelukkig alweer snel thuis om ons klaar te maken voor een avondje uit. Want samen met Sean waren we uitgenodigd voor een avondje uit door de Libanese bioscoop eigenaar. Sean vertelde dat het de formele manier is om iemand mee uit te vragen door iemands vader/broer/baas mee te vragen. Maar omdat hij het niet echt zag zitten om met ons mee te gaan moest er iets anders worden bedacht. Volgens de gebruiken zou het een verkeerde indruk geven als hij zomaar zou afzeggen en ons zonder probleem ‘mee zou geven’. Weliswaar vertrouwde zowel Eline en ik als Sean deze man volkomen, ze kennen elkaar al jaren, toch vreesde hij voor de goede naam van onze organisatie. Maar na enig uit beleefdheidsnormen overleg stapten Eline en ik toch donderdag avond samen met Samir bij hem in de auto op weg naar club Flow. Waarna een (wederom) heerlijke luxe avondje uit volgde.
Vrijdag konden we gelukkig redelijk uitslapen voordat we richting de dode zee reden voor onze Pool Party met serieus de mooiste setting ooit. Een reusachtig zwembad zoals je die kent uit films: als je er in zwemt lijkt het net alsof het water dat er overheen loopt direct in de dode zee beland. Een level beneden hadden ze een zo’n zelfde zwembad gevuld met water uit de dode zee waar ik een van de meeste mooie zonsondergangen ooit beleefde. Na een geweldige dag en avond kwamen we niet al te laat thuis want zaterdag ochtend om 8.00 zaten Eline en ik alweer in de bus richting Aqaba. Dit is dé strandplaats van Jordanië gelegen aan de rode zee. Eigenlijk zouden we gaan couchsurfen en toen we Sean vroegen welk deel van de stad hij ons zou aanraden om te overnachten begon hij steeds harder grinniken. We wisten al dat hij couchsurfen een belachelijk concept vond en ongeloofelijk gierig van ons Hollanders aangezien we zelfs nog meer geld uitgaven aan de taxi. Maar nadat hij was uitgelachen haalde hij een envelop tevoorschijn met daarin een voucher. Die voucher was geldig voor een overnachting in het vijfsterren Intercontinental hotel direct gelegen aan de Rode zee! Hij had drie van die vouchers gekregen om aan de hardst werkende vrijwilligers te geven en hij vond dat wij dit meer dan wie dan ook verdienden.
Kijk voor de grap even naar de foto’s en beeld je dan even een rondspringende Justine in, in een giga kamer met kingsize bedden, flatscreen, inloop douche én een apart ligbad met uitzicht op vijf zwembaden en het privé strand van het hotel waar vandaan we Israel en Egypte konden zien liggen. Na een heerlijke lome middag aan het zwembad en veelvulldige duiken in de azuur blauwe Rode zee sleepte we onszelf naar Captain’s, een van de beste visrestaurants in town, waar Samir voor een ‘complementary diner’ had gezorgd. Je zou denken dat je ’s avonds om 20.00 dan lekker buiten kon eten maar dat was met 40 graden toch echt niet te doen. Dus na een minimaal verkenningstochtje door de stad keerde we met een slakkengang terug naar het hotel.
Het is dat ik wist dat er een ochtendbuffet op me stond te wachten anders was ik nog wel dagenlang in dat heerlijke bed blijven liggen. Maar gelukkig dat ik dat niet deed want na een uur lang te hebben genoten van versfruit, noten, muffins, donuts, vruchtensappen, pannenkoeken, wentelteefjes en ohja ook nog wat bruin brood moest ik me haasten om me in mijn broek te proppen aangezien we ons al vroeg moesten uitchecken. Want via Sean had ik het nummer gekregen van een duikschool die al eerder vrijwilligers op sleeptouw had genomen. Dus had ik mijn stoute schoenen aangetrokken en ze gevraagd voor een gratis tochtje. En ja hoor, natuurlijk hoefde wij geen 75JD per persoon te betalen voor een dag lange bootexcursie mét een try-dive! Met 45 graden was het weliswaar geen pretje om een wetsuit aan te trekken maar eenmaal onderwater was het echt een verademing. Samen met een instructeur ben ik naar zo’n 12.5 meter diepte gedoken. Daar dook ik, oprecht rustig, bij een schipwrak dat werd omringt door de meest exotische vissen en koraal riffen. Echt ongelofelijk mooi en wellicht breng ik hier wel mijn laatste week wel door om mijn duikbrevet te halen. Na een lekkere falafel op de boot en nog een heerlijke verfrissende duik in het zwembad van het hotel was het helaas al weer tijd om terug te keren naar Amman.
Maar wat een week en wat een weekend, zo had ik mijn verblijf in Jordanië bij lange na niet voorgesteld. Als ware rich bitches living the good life, met upperclass feestjes, vijfsterren hotels en duikexcursies. Maar ach, gelukkig werk ik de rest van de tijd zeker weten aan een ‘good cause’ en zullen de komende drie weken een nog waardevollere betekenis krijgen als alle events eindelijk zullen plaatsvinden en zoveel kinderen zullen profiteren van ons harde werk. Aju voor nu ,de foto’s volgen snel!
dinsdag 19 juli 2011
Vero Moda de Hubbly Bubbly en Indiana Jones
Vero Moda en de Hubbly Bubbly
Een ontbijtje met scrammeld eggs, Arabisch broodjes en vers fruit geplukt van de bomen rondom het huis waren het begin van een loom tweede ochtendje in Jordanie. Pruimen, abrikozen, walnoten, vijgen en druiven liggen hier voor het oprapen als je een blokje om loopt. Na wat gezonnt te hebben in de tuin en mama via skype gerust gesteld te hebben pakten we een taxi richting Sweifieh. Daar gedroegen we ons als ware locals. Eline kocht schoenen met een tien centimeter hoge hak, we paradeerde wat rond op de winkel boulevard en we sloten de dag af met een Hubbly Bubbly lemon mint en een cocktail met mango ijs, vers fruit en aardbeien sap. Ik viel alleen lichtelijk door de mand toen het nogal duidelijk werd dat de rook van de waterpijp me nog al naar mijn hoofd steeg... Maar zo eindigde de dag wel mooi zoals die begon: moe, loom maar zeker te weten ook voldaan. Indiana Jones
Een zeer korte nacht rust (2,5 uur), kon ik gelukkig redelijk compenseren tijdens de drie uur durende busrit naar Petra. Want vandaag was het dan zover, we gingen Petra bezoeken in bedoeïen style. Een goed begin is het halve werk zeggen ze wel eens. Nou, dat gold niet voor deze dag. Nog geen twee minuten uit de bus of ik voel een wel hele grote zweet straal langs mijn been lopen. En wat blijkt, de fles water die we meenamen is opengegaan en mijn camera, telefoon en geld zag ik letterlijk drijven op de bodem van mijn tas. Mijn camera, van nog geen week oud kreeg ik met geen mogelijkheid aan de praat. Ik kon echt wel janken om deze typische en onvoorzichtige Justine actie. Dan maar ons geluk beproeven bij de kassa dachten we zo. Als vaste vrijwilligers woonachtig in Jordanië hadden we te horen gekregen dat we niet 50 JD(euro) hoefde te betalen maar 1JD, het lokale tarief. Helaas kon ons charmeoffensief niet op tegen de botheid van de, door overheid gecontroleerde, ticketverkopers. Dus jullie begrijpen wel: mijn gezicht stond op onweer. Maar als je altijd claimt een ras optimist te zijn dan moet je dat zo nu en dan wel waar maken. En als je de Siq doorloopt en na wat geblaas en schietgebedjes je camera af en toe weer leventekens geeft is dat op zich ook niet zo'n hele zware opgave. De Siq is de toegangsweg tot Petra en het is alsof je op de bodem van een gigantisch ravijn loopt van soms maar een meter breed. Het is echt zoiets onbeschrijfelijks moois en magisch, zeker als je daar dan plotseling de ''Great Tresury'' ziet liggen. Dan besef je meteen waarom de reuines van deze, eeuwenoude stad, een plekje heeft verdient naast de Taj Mahal en de vijf andere nieuwe wereldwonderen. 
Na veel foto's, oh' en ah's liepen we door op zoek naar onze bedouienen vriend 'Suleiman'. Het bleek dat hij een welbekend man was in Petra en we hoefde zijn naam maar te noemen of we werden door iedereen van harte welkom geheten en uitgenodigd voor de thee. Maar we wilde niet nog later aankomen voor onze afspraak met Suleiman dus lieten we heel wat beteuterde gezichtjes achter en wandelde we Petra verder binnen. Daar kwamen mannetjes met ezels ons tegoed rijden en werden we toegeroepen ''Dutch girls!'', ''Here is Suleiman'', ''Welcome'', ''Come over here''. En om zo welkom te worden geheten in zo'n setting, pfff zeker een aanrader. En wat bleek, Suleiman is de oudste zoon was van een van de grondleggers van de toeristen buisness in Petra. Hij is dan ook geboren en getogen in de grotten van Petra. Na ruim twintig jaar daar te hebben gewoond, woont hij nu in een miljoenen villa in het nabijgelegen dorp. Dit mede te danken aan alle inkomsten uit zijn souvenirwinkeltjes en restaurants. Na ons wederzien en nóg meer thee werden we op pad gestuurd met twee van zijn zoons.
Om onze dankbaarheid te tonen hadden Eline en ik wat stroopwafels en ander Hollands ongein meegenomen. Suleiman gunde dit nog geen blik waardig en stopte onze cadeautas nog sneller dan het licht weg achter zijn koopwaren. Later bedacht ik me dat hij dit vast niet fijn moest hebben gevonden. Hij wilde natuurlijk als gastvrije Jordanier zijn rijkdommen delen met óns zijn gasten, en niet andersom. Iets waar ik best wel aan moest wennen want om zoveel aan te nemen, zonder daarvoor (behalve mondeling dan) je dankbaarheid te uiten, geeft me in Nederland al een ietwat ongemakkelijk gevoel. 
In ieder geval, na een klein half uurtje pauze werden we weer op pad gestuurd. En dit maal mochten ook wij op de ezels rijden. Ik bedankte vriendelijk want mijn ervaringen op paarden, olifanten en kamelen hadden niet al te fijne herinneringen achtergelaten. Maar er was geen discussie over mogelijk want alle ezels moesten terug naar het dorp en de enige manier om dat goed te doen was door er op te zitten. Dus daar ging ik, mijn ezel subtiel aansporend door een prachtig maar nogal stijl landschap. Subtiel omdat bij te weinig kracht de ezel weigerde ook maar een stap te verzetten en bij te veel kracht het zadel met inhoud van zijn rug zou kletteren. Dit tweede leverde volgens mij nogal wat hilarische momentjes op want zelfs de twee, eerder wat schuwere jongetjes lachte me hardop uit. 
Eenmaal aangekomen bij Suleimans mega mansion konden we onszelf trakteren op een zonsondergang vanaf zijn dak die misschien wel meer waard was dan zijn hele huis (een half miljoen dollar, zo vertelde hij). En nadat hij was teruggekeerd van het avondgebed in de moskee, schoven we aan op de vloer voor het avondmaal. Een gigantische schaal gevuld met rijs en kip. Eline en ik waren zo vrij geweest om Suleiman eerder op de dag te waarschuwen dat hij echt geen giganitisch maal hoefde te bereiden, met allemaal vlees. Want als twee vega's schuwde we de stukken lam en schaap die ons wellicht te wachten zouden staan. Maar gelukkig snapte hij ons helemaal ''No meat, that is no problem. I ll just make chicken then.'' Dus dat daar zat ik dan met een lepel in mijn hand omringd door zijn zonen, dochters, vrouw en broer starend naar de mega kippenvleugels die uit de rijst te voorschijn kwamen. Ik zal jullie mijn verdere gedachten besparen aangezien even later ook mijn eigen verstand op nul ging. 
Na dit toch wel bijzonder intiem familie moment te mogen hebben bijgewoond maakte we ons op voor de volgende. Namelijk de bruiloft van zijn neef. Tenminste we dachten dat het van zijn neef was maar het bleek tegelijkertijd ook de bruiloft te zijn van twee van zijn nichten die ook diezelfde dag trouwden. Het bleek dat dit de eerste avond zou zijn van een drie daags feest. Er werd ons dan ook vriendelijk doch dringend verzocht om te blijven slapen en zeker ook de tweede dag en avond bij te wonen. Dit omdat dan pas het echt grote feest zou plaatsvinden. Ik verbeet mijn teleurstelling en trachte het imago van bedoeïen party pooper van me af te schudden, want we zouden toch echt de volgende dag weer vroeg moeten beginnen met werken. En dus stapte ik even later alsnog, met nieuw gemaakte zin, de poort binnen. En daar belandde ik midden in een onverwachte orkaan. Ik denk wel vijftig meisjes stormde op ons af en begonnen aan alles wat los(sjaal) en vast (haar) te trekken. Nadat ze werden weggejaagd met een stok konden we gaan zitten, maar niet voor lang. Want zodra de oude vrouw met stok verdween kwamen ze als bijen op honing weer toegesneld. En ik heb mezelf toen maar overgegeven aan de handklap spelletjes, de liedjes en de voorstel rondjes in het engels. Ondertussen probeerde ik de meisjes op de derde rang in bedwang te houden aangezien ze letterlijk de meisjes vooraan aan het slaan en schoppen waren om zo een plekje vooraan te veroveren. Nogal heftig inderdaad, en zo vergat ik dus ook bijna om naar de dansende bruiden te kijken die in het midden van de binnenplaats met hun heupen stonden te draaien. Na nog wat handen en voeten gesprekken met wat vrouwen en moeders die we eerder op de dag in Petra hadden ontmoet, besloten we de gillende heksenketel te laten voor wat het was en ons hotel op te zoeken. Hier vielen we (op opgemaakte bedden geplaatst op het dak), moe van de vele indrukken en afgelegde meters snel, in een diepe slaap.
vrijdag 15 juli 2011
Van Poolse vrienden naar gratis busritjes en Palestijnse moeders.
Het begin ja, daar moet ik denk ik maar gewoon beginnen:
Poolse vrienden
Het feit dat ik vrijdag nog een hertentamen maakte (waarvoor ik overigens een 7,5 voor haalde), mijn hele torenkamer leeg moest opleveren (ga toch echt eindelijk in de grote stad wonen) en zo te zeggen nog moest bedenken of ik nou echt zaterdagmiddag al vloog, maakte dat ik natúúrlijk geheel uitgerust en voorbereid uit Nederland vertrok.... Huilende-relschoppende kinderen op de stoelen achter me, arrogante Letten, het gebrek aan gratis vliegtuig voedsel(waar ik serieus van kan genieten) en een onverwachte stop in Libanon maakte dat ik erg blij was met mijn aankomst in Amman om 2.00 ' s nachts lokale tijd. Iets minder blij was ik toen ik er achter kwam dat ze vóór de douane geen ATM hadden en aangezien ik nog welgeteld 10euro cash had was dit helaas te weinig voor een visum. Beetje balen, aangezien ik toch erg graag het land in wilde en geen idee had wat er met me zou gaan gebeuren. Maar gelukkig schoot een vriendelijke Pool me te hulp en leende me 10JD. De wisselkoers van de Jordaanse Dinar is overigens bijna gelijk aan die van de Euro, dus dat scheelt weer wat hersenwerk in deze hitte. In ieder geval, na een korte ondervraging bij de douane waarvan ofwel mijn blonde haar ofwel mijn chagrijnige hoofd de oorzaak was kon ik opzoek gaan naar mijn ontvangstcomité.
Die waren natuurlijk in geen wegen of velden te bekennen waardoor ik weer lichtelijk India paniek voelde opkomen. Máár een pluspunt was dat ik mijn bagage zowaar al had gevonden en de tijd had om opzoek te gaan naar een ATM om de Pool terug te betalen. En na wat telefoontjes, gevoerd door een behulpzame Jordaniër, kwam daar zowaar Eline de ontvangst hal binnenstappen. Dus alle, voor mij zo onbekende maar toch echt langzaam opkomende stress gevoelens verdwenen in zijn geheel toen ik samen met haar en Sean in de auto zat. En na een half uurtje rijden en de nodige onderlinge updates ging toch echt om 4.00 het licht uit.
Even een kleine context:
Sean is getrouwd met Emmy en samen zijn zij de oprichters van Equal Opportunities (meer daarover vind je in mijn eerste 'introductie post' op deze blog.) Ze zijn beide rond de dertig en hebben nu (al!) vijf kinderen in de leeftijd van 3 tot 12 jaar oud. Ze zijn van Europees/Canadese achtergrond maar hebben overal behalve daar geleefd. India, Thailand, Israël, de Filipijnen; eerst als kinderen van wereldverbeteraars en nu zelf een steentje bijdragend aan een betere wereld in Jordanië. Met als motto: Equal opportunities for every child. Ze leven/werken samen met nog twee andere stellen in een gigantisch huis waarin tevens ook het kantoor van de organisatie zich bevind. Ook Eline en ik verblijven hierin. Eline is het meisje uit Nijmegen dat net als ik ook is geselecteerd voor het NourProject en samen zullen we dezelfde stage volgen. Wij hebben de gehele begane grond tot onze beschikking wat echt helemaal 'priam' is! Het complex/huis is dus als een soort van woongemeenschap met overal kinderen, dieren (schildpadden, honden, een kat en vogels), en 'de vrijheid aan te schuiven aan de gezamenlijke maaltijden wanneer je maar wilt. Werk en privé is hier dus duidelijk niet gescheiden. Iets waar we beide erg aan moe(s)ten wennen. Maar zoals jullie wel weten ben ik niet bang om sommige zaken maar gewoon helder en eerlijk te communiceren. En met behulp van het kleine beetje tact, wat ik soms toch echt wel bezit, zijn nu al een aantal zaken 'opgehelderd'. Ik zal snel even wat filmpjes/foto's van het huis maken ter ondersteuning van dit verhaal.
Gratis busritjes en Palestijnse vriendinnen
Na een korte maar goede nachtrust vertrokken Eline en ik richting 'downtown' Amman. 
Wij wonen in een buitenwijk van de stad waar we samen met zo'n 2,5 miljoen mensen verspreid over 19 heuvels, wonen. Je kan je voorstellen dat zo'n gigantische stad niet een centrum heeft maar vele, van elkaar in vele opzichten, verschillende centra.
Ik denk dat ik me voornamelijk in het armere/authentiekere 'downtown' en in het, geheel tegenovergestelde, 'Sweifieh' zal gaan begeven. Dat laatste is een gebied waarin zich de hoogste en rijkste klasse van het land/stad zich voort beweegt. Met als statussymbolen de nieuwste telefoons en Hummers/Mercedissen kopen ze hun kleding bij Armani, D&G of de Mango. 's Avonds begeven ze zich samen met de Saudi's (die in deze maanden naar Jordanië komen voor afkoeling), op de grote winkel boulevard. Hier drinken ze cock/mocktails, roken ze gelijktijdig de Shisha/Hubbly Bubbly/Nargila ofwel de waterpijp en bespreken ze met familie en vrienden de laatste nieuwtjes en roddels. Over de gehele straat is er overigens gratis WIFI.
Maar hier was ik dus níet op mijn eerste dag. Ik ging namelijk opweg naar Downtown Amman. Op weg daarna toe ontmoette ik een zeer intrigerende buschauffeur. We raakten aan de praat over de meest uiteenlopende onderwerpen. Maar voor mij en voor het onderzoek wat ik hier zal gaan doen waren vooral zijn meningen erg interessant. We hebben het onder andere over de protesten, de mensen -en vrouwen rechten en de toekomst van de Arabische wereld gehad. Voor de geïnteresseerden onder jullie: Dit onderzoek zal later nog aan bod komen in mijn verdere verslagen maar echt uitgebreid en in zijn geheel zullen jullie het kunnen lezen in een bij terugkomst te publiceren artikel. Na een uur vol hobbels bobbels, 'I beg you pardon's' en grapjes stonden we zonder een cent te betalen, de chauffeur en ik waren namelijk inmiddels 'good friends', midden in Downtown Amman. En dat is dan wel even een geniet momentje waard. Maar niet voor al te lang, want stilstaan doet de zweet productie bij 38 graden geen goed...
En dan dus maar gewoon door/rondlopen, want een echt missie behalve een internetcafé vinden hadden we niet. Gelukkig hadden we we wel een Lonely Planet waarvan we dachten dat we die redelijk konden vertrouwen. Maar niets was minder waar, de plattegrond erin of ons misschien ons richtingsgevoel waren niet echt op te bouwen gegevens. Hoedan ook is LP inmiddels in de prullenbak gekieperd. Want niets maar dan ook niets kan op tegen de gastvrijheid van de gemiddelde Jordanier. Werkelijk om de twee seconden wordt er vanuit auto's, hoge ramen, de stoep en ga zo maar door :'Welcome to Jordan' geroepen. Als je ook maar iets verdwaasd om je heen kijkt staat er zo iemand naast je om te vragen of hij je misschien de weg kan wijzen. En nee lieve mensen thuis, ze vragen je niet erna of ervoor om geld of andere diensten. In tegenstelling; als je meer dan twee zinnen met iemand wisselt word je uitgenodigd voor een kopje thee. En afslaan is dan natuurlijk geen optie. Zo gebeurde dit ook in het eerste beste winkeltje waar we binnenstapten. Gelokt door magische olielampen, waterpijpen en prachtige sieraden raakte we aan de praat met een aantal mannen. En zo gezegd zo gedaan zaten we vijf minuten later aan een heerlijk kopje, van de zoetigheid tanden uitvallende, thee. Het bleek dat een van de mannen een Bedoeïen was die zich maar een keer per maand buiten zijn woonplaats Petra begaf. En geloof het of niet maar nog eens tien minuten later stonden we weer op de stoep met op een briefje, in het Arabisch, zijn naam en met de mondelinge uitnodiging voor een authentieke Bedoeïen bruiloft van zijn neef in Petra twee dagen later. Overdonderd door dit onwerkelijke aanbod, maar toen al vastberaden om ook echt te gaan, gingen we verder op avontuur. 'Misschien moet ik alles niet zó uitgebreid vertellen anders kom ik nooit bij vandaag aan. Dus in het kort opgesomd:
- Verschillende mensen zijn stukken met ons meegelopen, winkels en wachtrijen verlatend om ons de weg te wijzen/ op weg te helpen.
Terwijl ik in een winkel een simkaart kocht, was het onmogelijk iets te weigeren. Zoals je misschien denkt was dit geen dure telefoon maar de heerlijkste broodjes falafel ooit. Een vriend van de jongen van de winkel had toch net lunch gehaald en dus was het de normaalste zaak van de wereld dat hij dat met ons deelde....- Uiteindelijk het hipste internetcafé ooit gevonden. ''Books@café'' waar je boven de heerlijkste drankjes drinkt in een super mooie setting mét uitzicht en waar je draadloos internet tot je beschikking hebt. En je beneden de meest uiteenlopende boeken kan kopen in de boekwinkel.
- Een poging gedaan om de ruïnes van een Romeins theater te bezoeken maar helaas waren we door al onze ontmoetingen en thee-stopjes net te laat. Wel maakte we hier kennis met een Palestijnse moeder en dochter die vanuit de West-Bank een weekje op vakantie waren in Jordanië. Natuurlijk hoef ik jullie niet uit te leggen dat ook deze ontmoeting erg bijzonder/interessant/leerzaam en gedenkwaardig was.
Toch nog een onoprechte Jordaniër gevonden die dag. Want een taxichauffeur dacht dat ik ogen in mijn achterhoofd had toen hij een gigantisch rondje om maakte. Ik maakte daar een einde aan toen ik zeker van mijn zaak was en na wat Hollandse scheldwoorden van onze en schuldige blikken van zijn kant, zijn we zonder te betalen uitgestapt. - Na een wél eerlijke chauffeur te hebben gevonden, konden we om 21.00 nog net aanschuiven bij het avonddiner. Op zondag is dit meestal later op de avond (normaal 18.45 eten) en wordt er zonder alle kinderen alleen met de volwassen gegeten en gedronken en spelletjes gespeeld.
Na een onvergetelijke dag vol geweldige/eerste indrukken en toch nog late avond sliep ik wederom als een roos.
Vero Moda en de Hubbly Bubbly
Wordt na een pannekoek bak sessie en een vinger/beeldscherm pauze zeker vervolgd!
donderdag 14 juli 2011
Lieve vriendjes, vriendinnetjes, familieleden en overige gegadigden,
Deze blog maak ik speciaal voor jullie en stiekem ook een klein beetje voor mezelf. Want zoals jullie natuurlijk allemaal wel weten ben ik deze zomer niet in Nederland te vinden. Ik zit, in tegenstelling tot bijna al mijn vrienden, niet in Azië maar in het Midden-Oosten. Ik loop twee maanden stage bij Family International Community Services (FICS) in Amman, de hoofdstad van Jordanië. Deze stage maakt deel uit van een groter project waar ik aan deelneem, namelijk het NourProject. Dit is een programma van AISEC, 's werelds grootste door studenten gerunde organisatie. Zij bieden een internationaal platform aan waar studenten hun leiderschapspotentie kunnen ontdekken en ontwikkelen om zo een positieve impact op de samenleving te hebben. Het NourProject focust zich met name op het creëren van wederzijds begrip tussen de Westerse en Arabische culturen.
Justine
Samen met twintig andere geselecteerde Nederlandse studenten volg(de) ik een Learning Programme, een stage, en een re-integratie programma. Tijdens het, inmiddels afgeronde, Learning Programme heb ik aan heel wat interessante lezingen en workshops deelgenomen. En nu ben ik dus in de tweede fase beland, namelijk de stage.
De stage doe ik dus bij FICS, een non-profit organisatie die zich richt op de minder bedeelden in de Midden-Oosten regio en met name in de Jordaanse samenleving. Dit doen ze in alle mogelijke vormen en maten. Zo bouwen ze bibliotheken, verzorgen ze beurzen voor getalenteerde maar financieel incapabele studenten en geven ze trainingen aan leraren en ouders over bijvoorbeeld zelfontplooiing. Samen met Eline, ook een deelneemster aan het NourProject, zijn wij binnen FICS gebombardeerd tot Project Coördinator van het Make a Smile Project. Hier zullen wij de sponsoring, marketing en coördinatie voor gaan doen. Dit project is ontstaan uit een groter programma van FICS, waarin jonge Jordaanse scholieren en studenten mogelijkheden en trainingen krijgen om zich in te zetten als vrijwilliger. Deze vrijwilligers stellen samen met FICS dat elk kind behoefte heeft aan een maatschappij waarin ze zich gekoesterd voelen. Als reactie daarop is het idee ontstaan om tijdens de Ramandan en Kerst zo'n 2000 kansarme kinderen hun traditionele viering(en) als gedenkwaardige en vreugdevolle gelegenheid te laten beleven. Dit ten bate van de rechten van de kinderen alsmede hun sociale -en psychische ontwikkeling.
Het is nu dus aan mij om mijn persoonlijke en wellicht ook antropologische skills in te zetten deze komende twee maanden. Ik zal zo'n 40 uur in de week bezig zijn met diverse werkzaamheden als Project Coordinator. Verder zal ik een klein onderzoek doen naar de Arabische perceptie op het Westen, in opdracht van het NourProject. En natuurlijk hoop ik in de rest van de tijd zo veel mogelijk avonturen te beleven en te zien van het land en de regio.
En hiervoor dus deze blog; zodat jullie, in zekere mate, op de hoogte kunnen blijven van mijn belevenissen hier en zodat ik het later ook nog allemaal een keer kan terug lezen.
Dus lees/scan/kijk wat je belieft en aarzel niet om vragen te stellen en/of commentaar te leveren!
Heel veel liefs,
Justine
Dream as if you'll live forever, live as if you''ll die today (James Dean)
Abonneren op:
Posts (Atom)