Vero Moda de Hubbly Bubbly en Indiana Jones

Vero Moda en de Hubbly Bubbly

Een ontbijtje met scrammeld eggs, Arabisch broodjes en vers fruit geplukt van de bomen rondom het huis waren het begin van een loom tweede ochtendje in Jordanie. Pruimen, abrikozen, walnoten, vijgen en druiven liggen hier voor het oprapen als je een blokje om loopt. Na wat gezonnt te hebben in de tuin en mama via skype gerust gesteld te hebben pakten we een taxi richting Sweifieh. Daar gedroegen we ons als ware locals. Eline kocht schoenen met een tien centimeter hoge hak, we paradeerde wat rond op de winkel boulevard en we sloten de dag af met een Hubbly Bubbly lemon mint en een cocktail met mango ijs, vers fruit en aardbeien sap. Ik viel alleen lichtelijk door de mand toen het nogal duidelijk werd dat de rook van de waterpijp me nog al naar mijn hoofd steeg... Maar zo eindigde de dag wel mooi zoals die begon: moe, loom maar zeker te weten ook voldaan.

Indiana Jones

Een zeer korte nacht rust (2,5 uur), kon ik gelukkig redelijk compenseren tijdens de drie uur durende busrit naar Petra. Want vandaag was het dan zover, we gingen Petra bezoeken in bedoeïen style. Een goed begin is het halve werk zeggen ze wel eens. Nou, dat gold niet voor deze dag. Nog geen twee minuten uit de bus of ik voel een wel hele grote zweet straal langs mijn been lopen. En wat blijkt, de fles water die we meenamen is opengegaan en mijn camera, telefoon en geld zag ik letterlijk drijven op de bodem van mijn tas. Mijn camera, van nog geen week oud kreeg ik met geen mogelijkheid aan de praat. Ik kon echt wel janken om deze typische en onvoorzichtige Justine actie. Dan maar ons geluk beproeven bij de kassa dachten we zo. Als vaste vrijwilligers woonachtig in Jordanië hadden we te horen gekregen dat we niet 50 JD(euro) hoefde te betalen maar 1JD, het lokale tarief. Helaas kon ons charmeoffensief niet op tegen de botheid van de, door overheid gecontroleerde, ticketverkopers. Dus jullie begrijpen wel: mijn gezicht stond op onweer. Maar als je altijd claimt een ras optimist te zijn dan moet je dat zo nu en dan wel waar maken. En als je de Siq doorloopt en na wat geblaas en schietgebedjes je camera af en toe weer leventekens geeft is dat op zich ook niet zo'n hele zware opgave. De Siq is de toegangsweg tot Petra en het is alsof je op de bodem van een gigantisch ravijn loopt van soms maar een meter breed. Het is echt zoiets onbeschrijfelijks moois en magisch, zeker als je daar dan plotseling de ''Great Tresury'' ziet liggen. Dan besef je meteen waarom de reuines van deze, eeuwenoude stad, een plekje heeft verdient naast de Taj Mahal en de vijf andere nieuwe wereldwonderen. 

Na veel foto's, oh' en ah's liepen we door op zoek naar onze bedouienen vriend 'Suleiman'. Het bleek dat hij een welbekend man was in Petra en we hoefde zijn naam maar te noemen of we werden door iedereen van harte welkom geheten en uitgenodigd voor de thee. Maar we wilde niet nog later aankomen voor onze afspraak met Suleiman dus lieten we heel wat beteuterde gezichtjes achter en wandelde we Petra verder binnen. Daar kwamen mannetjes met ezels ons tegoed rijden en werden we toegeroepen ''Dutch girls!'', ''Here is Suleiman'', ''Welcome'', ''Come over here''. En om zo welkom te worden geheten in zo'n setting, pfff zeker een aanrader. En wat bleek, Suleiman is de oudste zoon was van een van de grondleggers van de toeristen buisness in Petra. Hij is dan ook geboren en getogen in de grotten van Petra. Na ruim twintig jaar daar te hebben gewoond, woont hij nu in een miljoenen villa in het nabijgelegen dorp. Dit mede te danken aan alle inkomsten uit zijn souvenirwinkeltjes en restaurants. Na ons wederzien en nóg meer thee werden we op pad gestuurd met twee van zijn zoons.

En toen volgde denk ik wel de meest hilarische, wonderbaarlijke en ongelooflijkste tocht ooit door mij gemaakt. De twee jongens, zo'n 13 en 15 jaar oud, geen woord engels sprekend, gingen ons voorop op twee ezeltjes. Suleiman had ze zorgvuldig geïnstrueerd en ze verteld dat we vier uur later stipt, weer terug moesten zijn. En daar begon onze tocht; letterlijk half rennend half struikelend achter twee ezels aan. Struikelend omdat ik als een idioot met mijn mond open om me heen aan het staren was. En zo van het ene ''mooiste'' uitzicht ooit in de andere viel. Niet echt zoals de vrouwelijke Indiana Jones die ik me zelf had voorgesteld, dus. Maar gelukkig werden daar onze avonturen niet minder van. We hebben de grotten gezien waar Suleiman in opgroeide, gigantische bergen, verborgen oasen en magische bouwwerken. Maar wat het vooral zo bijzonder maakte is dat we absoluut geen toeristen tegenkwamen. Door de verborgen routes leek het serieus wel alsof we alleen op de wereld waren.

Om onze dankbaarheid te tonen hadden Eline en ik wat stroopwafels en ander Hollands ongein meegenomen. Suleiman gunde dit nog geen blik waardig en stopte onze cadeautas nog sneller dan het licht weg achter zijn koopwaren. Later bedacht ik me dat hij dit vast niet fijn moest hebben gevonden. Hij wilde natuurlijk als gastvrije Jordanier zijn rijkdommen delen met óns zijn gasten, en niet andersom. Iets waar ik best wel aan moest wennen want om zoveel aan te nemen, zonder daarvoor (behalve mondeling dan) je dankbaarheid te uiten, geeft me in Nederland al een ietwat ongemakkelijk gevoel. 

In ieder geval, na een klein half uurtje pauze werden we weer op pad gestuurd. En dit maal mochten ook wij op de ezels rijden. Ik bedankte vriendelijk want mijn ervaringen op paarden, olifanten en kamelen hadden niet al te fijne herinneringen achtergelaten. Maar er was geen discussie over mogelijk want alle ezels moesten terug naar het dorp en de enige manier om dat goed te doen was door er op te zitten. Dus daar ging ik, mijn ezel subtiel aansporend door een prachtig maar nogal stijl landschap. Subtiel omdat bij te weinig kracht de ezel weigerde ook maar een stap te verzetten en bij te veel kracht het zadel met inhoud van zijn rug zou kletteren. Dit tweede leverde volgens mij nogal wat hilarische momentjes op want zelfs de twee, eerder wat schuwere jongetjes lachte me hardop uit.

Eenmaal aangekomen bij Suleimans mega mansion konden we onszelf trakteren op een zonsondergang vanaf zijn dak die misschien wel meer waard was dan zijn hele huis (een half miljoen dollar, zo vertelde hij). En nadat hij was teruggekeerd van het avondgebed in de moskee, schoven we aan op de vloer voor het avondmaal. Een gigantische schaal gevuld met rijs en kip. Eline en ik waren zo vrij geweest om Suleiman eerder op de dag te waarschuwen dat hij echt geen giganitisch maal hoefde te bereiden, met allemaal vlees. Want als twee vega's schuwde we de stukken lam en schaap die ons wellicht te wachten zouden staan. Maar gelukkig snapte hij ons helemaal ''No meat, that is no problem. I ll just make chicken then.'' Dus dat daar zat ik dan met een lepel in mijn hand omringd door zijn zonen, dochters, vrouw en broer starend naar de mega kippenvleugels die uit de rijst te voorschijn kwamen. Ik zal jullie mijn verdere gedachten besparen aangezien even later ook mijn eigen verstand op nul ging.
Na dit toch wel bijzonder intiem familie moment te mogen hebben bijgewoond maakte we ons op voor de volgende. Namelijk de bruiloft van zijn neef. Tenminste we dachten dat het van zijn neef was maar het bleek tegelijkertijd ook de bruiloft te zijn van twee van zijn nichten die ook diezelfde dag trouwden. Het bleek dat dit de eerste avond zou zijn van een drie daags feest. Er werd ons dan ook vriendelijk doch dringend verzocht om te blijven slapen en zeker ook de tweede dag en avond bij te wonen. Dit omdat dan pas het echt grote feest zou plaatsvinden. Ik verbeet mijn teleurstelling  en trachte het imago van bedoeïen party pooper van me af te schudden, want we zouden toch echt de volgende dag weer vroeg moeten beginnen met werken. En dus stapte ik even later alsnog, met nieuw gemaakte zin, de poort binnen. En daar belandde ik midden in een onverwachte orkaan. Ik denk wel vijftig meisjes stormde op ons af en begonnen aan alles wat los(sjaal) en vast (haar) te trekken. Nadat ze werden weggejaagd met een stok konden we gaan zitten, maar niet voor lang. Want zodra de oude vrouw met stok verdween kwamen ze als bijen op honing weer toegesneld. En ik heb mezelf toen maar overgegeven aan de handklap spelletjes, de liedjes en de voorstel rondjes in het engels. Ondertussen probeerde ik de meisjes op de derde rang in bedwang te houden aangezien ze letterlijk de meisjes vooraan aan het slaan en schoppen waren om zo een plekje vooraan te veroveren. Nogal heftig inderdaad, en zo vergat ik dus ook bijna om naar de dansende bruiden te kijken die in het midden van de binnenplaats met hun heupen stonden te draaien. Na nog wat handen en voeten gesprekken met wat vrouwen en moeders die we eerder op de dag in Petra hadden ontmoet, besloten we de gillende heksenketel te laten voor wat het was en ons hotel op te zoeken. Hier vielen we (op opgemaakte bedden geplaatst op het dak), moe van de vele indrukken en afgelegde meters snel, in een diepe slaap.

Van Poolse vrienden naar gratis busritjes en Palestijnse moeders.

  en dat allemaal in mijn eerste week in Jordanië.  Het is dat ik er zelf bij was, anders had ik het nooit geloofd. Mocht de rest van mijn verblijf louter bestaan uit kantoorwerk zou ik alsnog met een voldaan gevoel het vliegtuig instappen terug naar Nederland. Natuurlijk niet echt volgens plan, want ik voel aan mijn watertje dat deze week nog maar het begin is.
Het begin ja, daar moet ik denk ik maar gewoon beginnen:  

Poolse vrienden

Het feit dat ik vrijdag nog een hertentamen maakte (waarvoor ik overigens een 7,5 voor haalde), mijn hele torenkamer leeg moest opleveren (ga toch echt eindelijk in de grote stad wonen) en zo te zeggen nog moest bedenken of ik nou echt zaterdagmiddag al vloog, maakte dat ik natúúrlijk geheel uitgerust en voorbereid uit Nederland vertrok....
Huilende-relschoppende kinderen op de stoelen achter me, arrogante Letten, het gebrek aan gratis vliegtuig voedsel(waar ik serieus van kan genieten) en een onverwachte stop in Libanon maakte dat ik erg blij was met mijn aankomst in Amman om 2.00 ' s nachts lokale tijd. Iets minder blij was ik toen ik er achter kwam dat ze vóór de douane geen ATM hadden en aangezien ik nog welgeteld 10euro cash had was dit helaas te weinig voor een visum. Beetje balen, aangezien ik toch erg graag het land in wilde en geen idee had wat er met me zou gaan gebeuren. Maar gelukkig schoot een vriendelijke Pool me te hulp en leende me 10JD. De wisselkoers van de Jordaanse Dinar is overigens bijna gelijk aan die van de Euro, dus dat scheelt weer wat hersenwerk in deze hitte. In ieder geval, na een korte ondervraging bij de douane waarvan ofwel mijn blonde haar ofwel mijn chagrijnige hoofd de oorzaak was kon ik opzoek gaan naar mijn ontvangstcomité.

Die waren natuurlijk in geen wegen of velden te bekennen waardoor ik weer lichtelijk India paniek voelde opkomen. Máár een pluspunt was dat ik mijn bagage zowaar al had gevonden en de tijd had om opzoek te gaan naar een ATM om de Pool terug te betalen. En na wat telefoontjes, gevoerd door een behulpzame Jordaniër, kwam daar zowaar Eline de ontvangst hal binnenstappen. Dus alle, voor mij zo onbekende maar toch echt langzaam opkomende stress gevoelens verdwenen in zijn geheel toen ik samen met haar en Sean in de auto zat. En na een half uurtje rijden en de nodige onderlinge updates ging toch echt om 4.00 het licht uit.

Even een kleine context:

Sean is getrouwd met Emmy en samen zijn zij de oprichters van Equal Opportunities (meer daarover vind je in mijn eerste 'introductie post' op deze blog.) Ze zijn beide rond de dertig en hebben nu (al!) vijf kinderen in de leeftijd van 3 tot 12 jaar oud. Ze zijn van Europees/Canadese achtergrond maar hebben overal behalve daar geleefd. India, Thailand, Israël, de Filipijnen; eerst als kinderen van wereldverbeteraars en nu zelf een steentje bijdragend aan een betere wereld in Jordanië. Met als motto: Equal opportunities for every child. Ze leven/werken samen met nog twee andere stellen in een gigantisch huis waarin tevens ook het kantoor van de organisatie zich bevind. Ook Eline en ik verblijven hierin. Eline is het meisje uit Nijmegen dat net als ik ook is geselecteerd voor het NourProject en samen zullen we dezelfde stage volgen. Wij hebben de gehele begane grond tot onze beschikking wat echt helemaal 'priam' is! Het complex/huis is dus als een soort van woongemeenschap met overal kinderen, dieren (schildpadden, honden, een kat en vogels), en 'de vrijheid aan te schuiven aan de gezamenlijke maaltijden wanneer je maar wilt. Werk en privé is hier dus duidelijk niet gescheiden. Iets waar we beide erg aan moe(s)ten wennen. Maar zoals jullie wel weten ben ik niet bang om sommige zaken maar gewoon helder en eerlijk te communiceren. En met behulp van het kleine beetje tact, wat ik soms toch echt wel bezit, zijn nu al een aantal zaken 'opgehelderd'. Ik zal snel even wat filmpjes/foto's van het huis maken ter ondersteuning van dit verhaal.

Gratis busritjes en Palestijnse vriendinnen

Na een korte maar goede nachtrust vertrokken Eline en ik richting 'downtown' Amman.

Wij wonen in een buitenwijk van de stad waar we samen met zo'n 2,5 miljoen mensen verspreid over 19 heuvels, wonen. Je kan je voorstellen dat zo'n gigantische stad niet een centrum heeft maar vele, van elkaar in vele opzichten, verschillende centra.

Ik denk dat ik me voornamelijk in het armere/authentiekere 'downtown' en in het, geheel tegenovergestelde, 'Sweifieh' zal gaan begeven. Dat laatste is een gebied waarin zich de hoogste en rijkste klasse van het land/stad zich voort beweegt. Met als statussymbolen de nieuwste telefoons en Hummers/Mercedissen kopen ze hun kleding bij Armani, D&G of de Mango. 's Avonds begeven ze zich samen met de Saudi's (die in deze maanden naar Jordanië komen voor afkoeling), op de grote winkel boulevard. Hier drinken ze cock/mocktails, roken ze gelijktijdig de Shisha/Hubbly Bubbly/Nargila ofwel de waterpijp en bespreken ze met familie en vrienden de laatste nieuwtjes en roddels. Over de gehele straat is er overigens gratis WIFI.

Maar hier was ik dus níet op mijn eerste dag. Ik ging namelijk opweg naar Downtown Amman. Op weg daarna toe ontmoette ik een zeer intrigerende buschauffeur. We raakten aan de praat over de meest uiteenlopende onderwerpen. Maar voor mij en voor het onderzoek wat ik hier zal gaan doen waren vooral zijn meningen erg interessant. We hebben het onder andere over de protesten, de mensen -en vrouwen rechten en de toekomst van de Arabische wereld gehad. Voor de geïnteresseerden onder jullie: Dit onderzoek zal later nog aan bod komen in mijn verdere verslagen maar echt uitgebreid en in zijn geheel zullen jullie  het kunnen lezen in een bij terugkomst te publiceren artikel. Na een uur vol hobbels bobbels, 'I beg you pardon's' en grapjes stonden we zonder een cent te betalen, de chauffeur en ik waren namelijk inmiddels 'good friends', midden in Downtown Amman. En dat is dan wel even een geniet momentje waard. Maar niet voor al te lang, want stilstaan doet de zweet productie bij 38 graden geen goed...

En dan dus maar gewoon door/rondlopen, want een echt missie behalve een internetcafé vinden hadden we niet. Gelukkig hadden we we wel een Lonely Planet waarvan we dachten dat we die redelijk konden vertrouwen. Maar niets was minder waar, de plattegrond erin of ons misschien ons richtingsgevoel waren niet echt op te bouwen gegevens. Hoedan ook is LP inmiddels in de prullenbak gekieperd. Want niets maar dan ook niets kan op tegen de gastvrijheid van de gemiddelde Jordanier. Werkelijk om de twee seconden wordt er vanuit auto's, hoge ramen, de stoep en ga zo maar door :'Welcome to Jordan' geroepen. Als je ook maar iets verdwaasd om je heen kijkt staat er zo iemand naast je om te vragen of hij je misschien de weg kan wijzen. En nee lieve mensen thuis, ze vragen je niet erna of ervoor om geld of andere diensten. In tegenstelling; als je meer dan twee zinnen met iemand wisselt word je uitgenodigd voor een kopje thee. En afslaan is dan natuurlijk geen optie. Zo gebeurde dit ook in het eerste beste winkeltje waar we binnenstapten. Gelokt door magische olielampen, waterpijpen en prachtige sieraden raakte we aan de praat met een aantal mannen. En zo gezegd zo gedaan zaten we vijf minuten later aan een heerlijk kopje, van de zoetigheid tanden uitvallende, thee. Het bleek dat een van de mannen een Bedoeïen was die zich maar een keer per maand buiten zijn woonplaats Petra begaf. En geloof het of niet maar nog eens tien minuten later stonden we weer op de stoep met op een briefje, in het Arabisch, zijn naam en met de mondelinge uitnodiging voor een authentieke Bedoeïen bruiloft van zijn neef in Petra twee dagen later. Overdonderd door dit onwerkelijke aanbod, maar toen al vastberaden om ook echt te gaan, gingen we verder op avontuur. '

Misschien moet ik alles niet zó uitgebreid vertellen anders kom ik nooit bij vandaag aan. Dus in het kort opgesomd:

• Verschillende mensen zijn stukken met ons meegelopen, winkels en wachtrijen verlatend om ons de weg te wijzen/ op weg te helpen.
• Terwijl ik in een winkel een simkaart kocht, was het onmogelijk iets te weigeren. Zoals je misschien denkt was dit geen dure telefoon maar de heerlijkste broodjes falafel ooit. Een vriend van de jongen van de winkel had toch net lunch gehaald en dus was het de normaalste zaak van de wereld dat hij dat met ons deelde....
• Uiteindelijk het hipste internetcafé ooit gevonden. ''Books@café'' waar je boven de heerlijkste drankjes drinkt in een super mooie setting mét uitzicht en waar je draadloos internet tot je beschikking hebt. En je beneden de meest uiteenlopende boeken kan kopen in de boekwinkel.
• Een poging gedaan om de ruïnes van een Romeins theater te bezoeken maar helaas waren we door al onze ontmoetingen en thee-stopjes net te laat. Wel maakte we hier kennis met een Palestijnse moeder en dochter die vanuit de West-Bank een weekje op vakantie waren in Jordanië. Natuurlijk hoef ik jullie niet uit te leggen dat ook deze ontmoeting erg bijzonder/interessant/leerzaam en gedenkwaardig was.
• Toch nog een onoprechte Jordaniër gevonden die dag. Want een taxichauffeur dacht dat ik ogen in mijn achterhoofd had toen hij een gigantisch rondje om maakte. Ik maakte daar een einde aan toen ik zeker van mijn zaak was en na wat Hollandse scheldwoorden van onze en schuldige blikken van zijn kant, zijn we zonder te betalen uitgestapt.
• Na een wél eerlijke chauffeur te hebben gevonden, konden we om 21.00 nog net aanschuiven bij het avonddiner. Op zondag is dit meestal later op de avond (normaal 18.45 eten) en wordt er zonder alle kinderen alleen met de volwassen gegeten en gedronken en spelletjes gespeeld.

Na een onvergetelijke dag vol geweldige/eerste indrukken en toch nog late avond sliep ik wederom als een roos.

Vero Moda en de Hubbly Bubbly

Wordt na een pannekoek bak sessie en een vinger/beeldscherm pauze zeker vervolgd!

Lieve vriendjes, vriendinnetjes, familieleden en overige gegadigden,

Deze blog maak ik speciaal voor jullie en stiekem ook een klein beetje voor mezelf. Want zoals jullie natuurlijk allemaal wel weten ben ik deze zomer niet in Nederland te vinden. Ik zit, in tegenstelling tot bijna al mijn vrienden, niet in Azië maar in het Midden-Oosten. Ik loop twee maanden stage bij Family International Community Services (FICS) in Amman, de hoofdstad van Jordanië. Deze stage maakt deel uit van een groter project waar ik aan deelneem, namelijk het NourProject. Dit is een programma van AISEC, 's werelds grootste door studenten gerunde organisatie. Zij bieden een internationaal platform aan waar studenten hun leiderschapspotentie kunnen ontdekken en ontwikkelen om zo een positieve impact op de samenleving te hebben. Het NourProject focust zich met name op het creëren van wederzijds begrip tussen de Westerse en Arabische culturen.

Samen met twintig andere geselecteerde Nederlandse studenten volg(de) ik een Learning Programme, een stage, en een re-integratie programma. Tijdens het, inmiddels afgeronde, Learning Programme heb ik aan heel wat interessante lezingen en workshops deelgenomen. En nu ben ik dus in de tweede fase beland, namelijk de stage.

De stage doe ik dus bij FICS, een non-profit organisatie die zich richt op de minder bedeelden in de Midden-Oosten regio en met name in de Jordaanse samenleving. Dit doen ze in alle mogelijke vormen en maten. Zo bouwen ze bibliotheken, verzorgen ze beurzen voor getalenteerde maar financieel incapabele studenten en geven ze trainingen aan leraren en ouders over bijvoorbeeld zelfontplooiing. Samen met Eline, ook een deelneemster aan het NourProject, zijn wij binnen FICS gebombardeerd tot Project Coördinator van het Make a Smile Project. Hier zullen wij de sponsoring, marketing en coördinatie voor gaan doen. Dit project is ontstaan uit een groter programma van FICS, waarin jonge Jordaanse scholieren en studenten mogelijkheden en trainingen krijgen om zich in te zetten als vrijwilliger. Deze vrijwilligers stellen samen met FICS dat elk kind behoefte heeft aan een maatschappij waarin ze zich gekoesterd voelen. Als reactie daarop is het idee ontstaan om tijdens de Ramandan en Kerst zo'n 2000 kansarme kinderen hun traditionele viering(en) als gedenkwaardige en vreugdevolle gelegenheid te laten beleven. Dit ten bate van de rechten van de kinderen alsmede hun sociale -en psychische ontwikkeling.

Het is nu dus aan mij om mijn persoonlijke en wellicht ook antropologische skills in te zetten deze komende twee maanden. Ik zal zo'n 40 uur in de week bezig zijn met diverse werkzaamheden als Project Coordinator. Verder zal ik een klein onderzoek doen naar de Arabische perceptie op het Westen, in opdracht van het NourProject. En natuurlijk hoop ik in de rest van de tijd zo veel mogelijk avonturen te beleven en te zien van het land en de regio.

En hiervoor dus deze blog; zodat jullie, in zekere mate, op de hoogte kunnen blijven van mijn belevenissen hier en zodat ik het later ook nog allemaal een keer kan terug lezen.

Dus lees/scan/kijk wat je belieft en aarzel niet om vragen te stellen en/of commentaar te leveren!

Heel veel liefs,

Justine

Dream as if you'll live forever, live as if you''ll die today (James Dean)