Lieve vriendjes, vriendinnetjes, familieleden en overige gegadigden,

Deze blog maak ik speciaal voor jullie en stiekem ook een klein beetje voor mezelf. Want zoals jullie natuurlijk allemaal wel weten ben ik deze zomer niet in Nederland te vinden. Ik zit, in tegenstelling tot bijna al mijn vrienden, niet in Azië maar in het Midden-Oosten. Ik loop twee maanden stage bij Family International Community Services (FICS) in Amman, de hoofdstad van Jordanië. Deze stage maakt deel uit van een groter project waar ik aan deelneem, namelijk het NourProject. Dit is een programma van AISEC, 's werelds grootste door studenten gerunde organisatie. Zij bieden een internationaal platform aan waar studenten hun leiderschapspotentie kunnen ontdekken en ontwikkelen om zo een positieve impact op de samenleving te hebben. Het NourProject focust zich met name op het creëren van wederzijds begrip tussen de Westerse en Arabische culturen.

Samen met twintig andere geselecteerde Nederlandse studenten volg(de) ik een Learning Programme, een stage, en een re-integratie programma. Tijdens het, inmiddels afgeronde, Learning Programme heb ik aan heel wat interessante lezingen en workshops deelgenomen. En nu ben ik dus in de tweede fase beland, namelijk de stage.

De stage doe ik dus bij FICS, een non-profit organisatie die zich richt op de minder bedeelden in de Midden-Oosten regio en met name in de Jordaanse samenleving. Dit doen ze in alle mogelijke vormen en maten. Zo bouwen ze bibliotheken, verzorgen ze beurzen voor getalenteerde maar financieel incapabele studenten en geven ze trainingen aan leraren en ouders over bijvoorbeeld zelfontplooiing. Samen met Eline, ook een deelneemster aan het NourProject, zijn wij binnen FICS gebombardeerd tot Project Coördinator van het Make a Smile Project. Hier zullen wij de sponsoring, marketing en coördinatie voor gaan doen. Dit project is ontstaan uit een groter programma van FICS, waarin jonge Jordaanse scholieren en studenten mogelijkheden en trainingen krijgen om zich in te zetten als vrijwilliger. Deze vrijwilligers stellen samen met FICS dat elk kind behoefte heeft aan een maatschappij waarin ze zich gekoesterd voelen. Als reactie daarop is het idee ontstaan om tijdens de Ramandan en Kerst zo'n 2000 kansarme kinderen hun traditionele viering(en) als gedenkwaardige en vreugdevolle gelegenheid te laten beleven. Dit ten bate van de rechten van de kinderen alsmede hun sociale -en psychische ontwikkeling.

Het is nu dus aan mij om mijn persoonlijke en wellicht ook antropologische skills in te zetten deze komende twee maanden. Ik zal zo'n 40 uur in de week bezig zijn met diverse werkzaamheden als Project Coordinator. Verder zal ik een klein onderzoek doen naar de Arabische perceptie op het Westen, in opdracht van het NourProject. En natuurlijk hoop ik in de rest van de tijd zo veel mogelijk avonturen te beleven en te zien van het land en de regio.

En hiervoor dus deze blog; zodat jullie, in zekere mate, op de hoogte kunnen blijven van mijn belevenissen hier en zodat ik het later ook nog allemaal een keer kan terug lezen.

Dus lees/scan/kijk wat je belieft en aarzel niet om vragen te stellen en/of commentaar te leveren!

Heel veel liefs,

Justine

Dream as if you'll live forever, live as if you''ll die today (James Dean)