Van Poolse vrienden naar gratis busritjes en Palestijnse moeders.

  en dat allemaal in mijn eerste week in Jordanië.  Het is dat ik er zelf bij was, anders had ik het nooit geloofd. Mocht de rest van mijn verblijf louter bestaan uit kantoorwerk zou ik alsnog met een voldaan gevoel het vliegtuig instappen terug naar Nederland. Natuurlijk niet echt volgens plan, want ik voel aan mijn watertje dat deze week nog maar het begin is.
Het begin ja, daar moet ik denk ik maar gewoon beginnen:  

Poolse vrienden

Het feit dat ik vrijdag nog een hertentamen maakte (waarvoor ik overigens een 7,5 voor haalde), mijn hele torenkamer leeg moest opleveren (ga toch echt eindelijk in de grote stad wonen) en zo te zeggen nog moest bedenken of ik nou echt zaterdagmiddag al vloog, maakte dat ik natúúrlijk geheel uitgerust en voorbereid uit Nederland vertrok....
Huilende-relschoppende kinderen op de stoelen achter me, arrogante Letten, het gebrek aan gratis vliegtuig voedsel(waar ik serieus van kan genieten) en een onverwachte stop in Libanon maakte dat ik erg blij was met mijn aankomst in Amman om 2.00 ' s nachts lokale tijd. Iets minder blij was ik toen ik er achter kwam dat ze vóór de douane geen ATM hadden en aangezien ik nog welgeteld 10euro cash had was dit helaas te weinig voor een visum. Beetje balen, aangezien ik toch erg graag het land in wilde en geen idee had wat er met me zou gaan gebeuren. Maar gelukkig schoot een vriendelijke Pool me te hulp en leende me 10JD. De wisselkoers van de Jordaanse Dinar is overigens bijna gelijk aan die van de Euro, dus dat scheelt weer wat hersenwerk in deze hitte. In ieder geval, na een korte ondervraging bij de douane waarvan ofwel mijn blonde haar ofwel mijn chagrijnige hoofd de oorzaak was kon ik opzoek gaan naar mijn ontvangstcomité.

Die waren natuurlijk in geen wegen of velden te bekennen waardoor ik weer lichtelijk India paniek voelde opkomen. Máár een pluspunt was dat ik mijn bagage zowaar al had gevonden en de tijd had om opzoek te gaan naar een ATM om de Pool terug te betalen. En na wat telefoontjes, gevoerd door een behulpzame Jordaniër, kwam daar zowaar Eline de ontvangst hal binnenstappen. Dus alle, voor mij zo onbekende maar toch echt langzaam opkomende stress gevoelens verdwenen in zijn geheel toen ik samen met haar en Sean in de auto zat. En na een half uurtje rijden en de nodige onderlinge updates ging toch echt om 4.00 het licht uit.

Even een kleine context:

Sean is getrouwd met Emmy en samen zijn zij de oprichters van Equal Opportunities (meer daarover vind je in mijn eerste 'introductie post' op deze blog.) Ze zijn beide rond de dertig en hebben nu (al!) vijf kinderen in de leeftijd van 3 tot 12 jaar oud. Ze zijn van Europees/Canadese achtergrond maar hebben overal behalve daar geleefd. India, Thailand, Israël, de Filipijnen; eerst als kinderen van wereldverbeteraars en nu zelf een steentje bijdragend aan een betere wereld in Jordanië. Met als motto: Equal opportunities for every child. Ze leven/werken samen met nog twee andere stellen in een gigantisch huis waarin tevens ook het kantoor van de organisatie zich bevind. Ook Eline en ik verblijven hierin. Eline is het meisje uit Nijmegen dat net als ik ook is geselecteerd voor het NourProject en samen zullen we dezelfde stage volgen. Wij hebben de gehele begane grond tot onze beschikking wat echt helemaal 'priam' is! Het complex/huis is dus als een soort van woongemeenschap met overal kinderen, dieren (schildpadden, honden, een kat en vogels), en 'de vrijheid aan te schuiven aan de gezamenlijke maaltijden wanneer je maar wilt. Werk en privé is hier dus duidelijk niet gescheiden. Iets waar we beide erg aan moe(s)ten wennen. Maar zoals jullie wel weten ben ik niet bang om sommige zaken maar gewoon helder en eerlijk te communiceren. En met behulp van het kleine beetje tact, wat ik soms toch echt wel bezit, zijn nu al een aantal zaken 'opgehelderd'. Ik zal snel even wat filmpjes/foto's van het huis maken ter ondersteuning van dit verhaal.

Gratis busritjes en Palestijnse vriendinnen

Na een korte maar goede nachtrust vertrokken Eline en ik richting 'downtown' Amman.

Wij wonen in een buitenwijk van de stad waar we samen met zo'n 2,5 miljoen mensen verspreid over 19 heuvels, wonen. Je kan je voorstellen dat zo'n gigantische stad niet een centrum heeft maar vele, van elkaar in vele opzichten, verschillende centra.

Ik denk dat ik me voornamelijk in het armere/authentiekere 'downtown' en in het, geheel tegenovergestelde, 'Sweifieh' zal gaan begeven. Dat laatste is een gebied waarin zich de hoogste en rijkste klasse van het land/stad zich voort beweegt. Met als statussymbolen de nieuwste telefoons en Hummers/Mercedissen kopen ze hun kleding bij Armani, D&G of de Mango. 's Avonds begeven ze zich samen met de Saudi's (die in deze maanden naar Jordanië komen voor afkoeling), op de grote winkel boulevard. Hier drinken ze cock/mocktails, roken ze gelijktijdig de Shisha/Hubbly Bubbly/Nargila ofwel de waterpijp en bespreken ze met familie en vrienden de laatste nieuwtjes en roddels. Over de gehele straat is er overigens gratis WIFI.

Maar hier was ik dus níet op mijn eerste dag. Ik ging namelijk opweg naar Downtown Amman. Op weg daarna toe ontmoette ik een zeer intrigerende buschauffeur. We raakten aan de praat over de meest uiteenlopende onderwerpen. Maar voor mij en voor het onderzoek wat ik hier zal gaan doen waren vooral zijn meningen erg interessant. We hebben het onder andere over de protesten, de mensen -en vrouwen rechten en de toekomst van de Arabische wereld gehad. Voor de geïnteresseerden onder jullie: Dit onderzoek zal later nog aan bod komen in mijn verdere verslagen maar echt uitgebreid en in zijn geheel zullen jullie  het kunnen lezen in een bij terugkomst te publiceren artikel. Na een uur vol hobbels bobbels, 'I beg you pardon's' en grapjes stonden we zonder een cent te betalen, de chauffeur en ik waren namelijk inmiddels 'good friends', midden in Downtown Amman. En dat is dan wel even een geniet momentje waard. Maar niet voor al te lang, want stilstaan doet de zweet productie bij 38 graden geen goed...

En dan dus maar gewoon door/rondlopen, want een echt missie behalve een internetcafé vinden hadden we niet. Gelukkig hadden we we wel een Lonely Planet waarvan we dachten dat we die redelijk konden vertrouwen. Maar niets was minder waar, de plattegrond erin of ons misschien ons richtingsgevoel waren niet echt op te bouwen gegevens. Hoedan ook is LP inmiddels in de prullenbak gekieperd. Want niets maar dan ook niets kan op tegen de gastvrijheid van de gemiddelde Jordanier. Werkelijk om de twee seconden wordt er vanuit auto's, hoge ramen, de stoep en ga zo maar door :'Welcome to Jordan' geroepen. Als je ook maar iets verdwaasd om je heen kijkt staat er zo iemand naast je om te vragen of hij je misschien de weg kan wijzen. En nee lieve mensen thuis, ze vragen je niet erna of ervoor om geld of andere diensten. In tegenstelling; als je meer dan twee zinnen met iemand wisselt word je uitgenodigd voor een kopje thee. En afslaan is dan natuurlijk geen optie. Zo gebeurde dit ook in het eerste beste winkeltje waar we binnenstapten. Gelokt door magische olielampen, waterpijpen en prachtige sieraden raakte we aan de praat met een aantal mannen. En zo gezegd zo gedaan zaten we vijf minuten later aan een heerlijk kopje, van de zoetigheid tanden uitvallende, thee. Het bleek dat een van de mannen een Bedoeïen was die zich maar een keer per maand buiten zijn woonplaats Petra begaf. En geloof het of niet maar nog eens tien minuten later stonden we weer op de stoep met op een briefje, in het Arabisch, zijn naam en met de mondelinge uitnodiging voor een authentieke Bedoeïen bruiloft van zijn neef in Petra twee dagen later. Overdonderd door dit onwerkelijke aanbod, maar toen al vastberaden om ook echt te gaan, gingen we verder op avontuur. '

Misschien moet ik alles niet zó uitgebreid vertellen anders kom ik nooit bij vandaag aan. Dus in het kort opgesomd:

• Verschillende mensen zijn stukken met ons meegelopen, winkels en wachtrijen verlatend om ons de weg te wijzen/ op weg te helpen.
• Terwijl ik in een winkel een simkaart kocht, was het onmogelijk iets te weigeren. Zoals je misschien denkt was dit geen dure telefoon maar de heerlijkste broodjes falafel ooit. Een vriend van de jongen van de winkel had toch net lunch gehaald en dus was het de normaalste zaak van de wereld dat hij dat met ons deelde....
• Uiteindelijk het hipste internetcafé ooit gevonden. ''Books@café'' waar je boven de heerlijkste drankjes drinkt in een super mooie setting mét uitzicht en waar je draadloos internet tot je beschikking hebt. En je beneden de meest uiteenlopende boeken kan kopen in de boekwinkel.
• Een poging gedaan om de ruïnes van een Romeins theater te bezoeken maar helaas waren we door al onze ontmoetingen en thee-stopjes net te laat. Wel maakte we hier kennis met een Palestijnse moeder en dochter die vanuit de West-Bank een weekje op vakantie waren in Jordanië. Natuurlijk hoef ik jullie niet uit te leggen dat ook deze ontmoeting erg bijzonder/interessant/leerzaam en gedenkwaardig was.
• Toch nog een onoprechte Jordaniër gevonden die dag. Want een taxichauffeur dacht dat ik ogen in mijn achterhoofd had toen hij een gigantisch rondje om maakte. Ik maakte daar een einde aan toen ik zeker van mijn zaak was en na wat Hollandse scheldwoorden van onze en schuldige blikken van zijn kant, zijn we zonder te betalen uitgestapt.
• Na een wél eerlijke chauffeur te hebben gevonden, konden we om 21.00 nog net aanschuiven bij het avonddiner. Op zondag is dit meestal later op de avond (normaal 18.45 eten) en wordt er zonder alle kinderen alleen met de volwassen gegeten en gedronken en spelletjes gespeeld.

Na een onvergetelijke dag vol geweldige/eerste indrukken en toch nog late avond sliep ik wederom als een roos.

Vero Moda en de Hubbly Bubbly

Wordt na een pannekoek bak sessie en een vinger/beeldscherm pauze zeker vervolgd!