Vero Moda de Hubbly Bubbly en Indiana Jones

Vero Moda en de Hubbly Bubbly

Een ontbijtje met scrammeld eggs, Arabisch broodjes en vers fruit geplukt van de bomen rondom het huis waren het begin van een loom tweede ochtendje in Jordanie. Pruimen, abrikozen, walnoten, vijgen en druiven liggen hier voor het oprapen als je een blokje om loopt. Na wat gezonnt te hebben in de tuin en mama via skype gerust gesteld te hebben pakten we een taxi richting Sweifieh. Daar gedroegen we ons als ware locals. Eline kocht schoenen met een tien centimeter hoge hak, we paradeerde wat rond op de winkel boulevard en we sloten de dag af met een Hubbly Bubbly lemon mint en een cocktail met mango ijs, vers fruit en aardbeien sap. Ik viel alleen lichtelijk door de mand toen het nogal duidelijk werd dat de rook van de waterpijp me nog al naar mijn hoofd steeg... Maar zo eindigde de dag wel mooi zoals die begon: moe, loom maar zeker te weten ook voldaan.

Indiana Jones

Een zeer korte nacht rust (2,5 uur), kon ik gelukkig redelijk compenseren tijdens de drie uur durende busrit naar Petra. Want vandaag was het dan zover, we gingen Petra bezoeken in bedoeïen style. Een goed begin is het halve werk zeggen ze wel eens. Nou, dat gold niet voor deze dag. Nog geen twee minuten uit de bus of ik voel een wel hele grote zweet straal langs mijn been lopen. En wat blijkt, de fles water die we meenamen is opengegaan en mijn camera, telefoon en geld zag ik letterlijk drijven op de bodem van mijn tas. Mijn camera, van nog geen week oud kreeg ik met geen mogelijkheid aan de praat. Ik kon echt wel janken om deze typische en onvoorzichtige Justine actie. Dan maar ons geluk beproeven bij de kassa dachten we zo. Als vaste vrijwilligers woonachtig in Jordanië hadden we te horen gekregen dat we niet 50 JD(euro) hoefde te betalen maar 1JD, het lokale tarief. Helaas kon ons charmeoffensief niet op tegen de botheid van de, door overheid gecontroleerde, ticketverkopers. Dus jullie begrijpen wel: mijn gezicht stond op onweer. Maar als je altijd claimt een ras optimist te zijn dan moet je dat zo nu en dan wel waar maken. En als je de Siq doorloopt en na wat geblaas en schietgebedjes je camera af en toe weer leventekens geeft is dat op zich ook niet zo'n hele zware opgave. De Siq is de toegangsweg tot Petra en het is alsof je op de bodem van een gigantisch ravijn loopt van soms maar een meter breed. Het is echt zoiets onbeschrijfelijks moois en magisch, zeker als je daar dan plotseling de ''Great Tresury'' ziet liggen. Dan besef je meteen waarom de reuines van deze, eeuwenoude stad, een plekje heeft verdient naast de Taj Mahal en de vijf andere nieuwe wereldwonderen. 

Na veel foto's, oh' en ah's liepen we door op zoek naar onze bedouienen vriend 'Suleiman'. Het bleek dat hij een welbekend man was in Petra en we hoefde zijn naam maar te noemen of we werden door iedereen van harte welkom geheten en uitgenodigd voor de thee. Maar we wilde niet nog later aankomen voor onze afspraak met Suleiman dus lieten we heel wat beteuterde gezichtjes achter en wandelde we Petra verder binnen. Daar kwamen mannetjes met ezels ons tegoed rijden en werden we toegeroepen ''Dutch girls!'', ''Here is Suleiman'', ''Welcome'', ''Come over here''. En om zo welkom te worden geheten in zo'n setting, pfff zeker een aanrader. En wat bleek, Suleiman is de oudste zoon was van een van de grondleggers van de toeristen buisness in Petra. Hij is dan ook geboren en getogen in de grotten van Petra. Na ruim twintig jaar daar te hebben gewoond, woont hij nu in een miljoenen villa in het nabijgelegen dorp. Dit mede te danken aan alle inkomsten uit zijn souvenirwinkeltjes en restaurants. Na ons wederzien en nóg meer thee werden we op pad gestuurd met twee van zijn zoons.

En toen volgde denk ik wel de meest hilarische, wonderbaarlijke en ongelooflijkste tocht ooit door mij gemaakt. De twee jongens, zo'n 13 en 15 jaar oud, geen woord engels sprekend, gingen ons voorop op twee ezeltjes. Suleiman had ze zorgvuldig geïnstrueerd en ze verteld dat we vier uur later stipt, weer terug moesten zijn. En daar begon onze tocht; letterlijk half rennend half struikelend achter twee ezels aan. Struikelend omdat ik als een idioot met mijn mond open om me heen aan het staren was. En zo van het ene ''mooiste'' uitzicht ooit in de andere viel. Niet echt zoals de vrouwelijke Indiana Jones die ik me zelf had voorgesteld, dus. Maar gelukkig werden daar onze avonturen niet minder van. We hebben de grotten gezien waar Suleiman in opgroeide, gigantische bergen, verborgen oasen en magische bouwwerken. Maar wat het vooral zo bijzonder maakte is dat we absoluut geen toeristen tegenkwamen. Door de verborgen routes leek het serieus wel alsof we alleen op de wereld waren.

Om onze dankbaarheid te tonen hadden Eline en ik wat stroopwafels en ander Hollands ongein meegenomen. Suleiman gunde dit nog geen blik waardig en stopte onze cadeautas nog sneller dan het licht weg achter zijn koopwaren. Later bedacht ik me dat hij dit vast niet fijn moest hebben gevonden. Hij wilde natuurlijk als gastvrije Jordanier zijn rijkdommen delen met óns zijn gasten, en niet andersom. Iets waar ik best wel aan moest wennen want om zoveel aan te nemen, zonder daarvoor (behalve mondeling dan) je dankbaarheid te uiten, geeft me in Nederland al een ietwat ongemakkelijk gevoel. 

In ieder geval, na een klein half uurtje pauze werden we weer op pad gestuurd. En dit maal mochten ook wij op de ezels rijden. Ik bedankte vriendelijk want mijn ervaringen op paarden, olifanten en kamelen hadden niet al te fijne herinneringen achtergelaten. Maar er was geen discussie over mogelijk want alle ezels moesten terug naar het dorp en de enige manier om dat goed te doen was door er op te zitten. Dus daar ging ik, mijn ezel subtiel aansporend door een prachtig maar nogal stijl landschap. Subtiel omdat bij te weinig kracht de ezel weigerde ook maar een stap te verzetten en bij te veel kracht het zadel met inhoud van zijn rug zou kletteren. Dit tweede leverde volgens mij nogal wat hilarische momentjes op want zelfs de twee, eerder wat schuwere jongetjes lachte me hardop uit.

Eenmaal aangekomen bij Suleimans mega mansion konden we onszelf trakteren op een zonsondergang vanaf zijn dak die misschien wel meer waard was dan zijn hele huis (een half miljoen dollar, zo vertelde hij). En nadat hij was teruggekeerd van het avondgebed in de moskee, schoven we aan op de vloer voor het avondmaal. Een gigantische schaal gevuld met rijs en kip. Eline en ik waren zo vrij geweest om Suleiman eerder op de dag te waarschuwen dat hij echt geen giganitisch maal hoefde te bereiden, met allemaal vlees. Want als twee vega's schuwde we de stukken lam en schaap die ons wellicht te wachten zouden staan. Maar gelukkig snapte hij ons helemaal ''No meat, that is no problem. I ll just make chicken then.'' Dus dat daar zat ik dan met een lepel in mijn hand omringd door zijn zonen, dochters, vrouw en broer starend naar de mega kippenvleugels die uit de rijst te voorschijn kwamen. Ik zal jullie mijn verdere gedachten besparen aangezien even later ook mijn eigen verstand op nul ging.
Na dit toch wel bijzonder intiem familie moment te mogen hebben bijgewoond maakte we ons op voor de volgende. Namelijk de bruiloft van zijn neef. Tenminste we dachten dat het van zijn neef was maar het bleek tegelijkertijd ook de bruiloft te zijn van twee van zijn nichten die ook diezelfde dag trouwden. Het bleek dat dit de eerste avond zou zijn van een drie daags feest. Er werd ons dan ook vriendelijk doch dringend verzocht om te blijven slapen en zeker ook de tweede dag en avond bij te wonen. Dit omdat dan pas het echt grote feest zou plaatsvinden. Ik verbeet mijn teleurstelling  en trachte het imago van bedoeïen party pooper van me af te schudden, want we zouden toch echt de volgende dag weer vroeg moeten beginnen met werken. En dus stapte ik even later alsnog, met nieuw gemaakte zin, de poort binnen. En daar belandde ik midden in een onverwachte orkaan. Ik denk wel vijftig meisjes stormde op ons af en begonnen aan alles wat los(sjaal) en vast (haar) te trekken. Nadat ze werden weggejaagd met een stok konden we gaan zitten, maar niet voor lang. Want zodra de oude vrouw met stok verdween kwamen ze als bijen op honing weer toegesneld. En ik heb mezelf toen maar overgegeven aan de handklap spelletjes, de liedjes en de voorstel rondjes in het engels. Ondertussen probeerde ik de meisjes op de derde rang in bedwang te houden aangezien ze letterlijk de meisjes vooraan aan het slaan en schoppen waren om zo een plekje vooraan te veroveren. Nogal heftig inderdaad, en zo vergat ik dus ook bijna om naar de dansende bruiden te kijken die in het midden van de binnenplaats met hun heupen stonden te draaien. Na nog wat handen en voeten gesprekken met wat vrouwen en moeders die we eerder op de dag in Petra hadden ontmoet, besloten we de gillende heksenketel te laten voor wat het was en ons hotel op te zoeken. Hier vielen we (op opgemaakte bedden geplaatst op het dak), moe van de vele indrukken en afgelegde meters snel, in een diepe slaap.